17-12-2018

 
NOWY LAYOUT
Najstarsze czasopismo teatralne w Polsce w nowym kształcie.


Nowe barwy:
Chcemy prezentować teatr w sposób bardziej atrakcyjny, żywszy,
nowocześniejszy – 40 stron w kolorze i zmieniona szata graficzna.

Nowy układ:
Chcemy pokazywać teatr w sposób bardziej uporządkowany – pojawią się nowe stałe działy: Wydarzenia, Ludzie, Przestrzenie teatru, Po premierze, Czytelnia.

Nowe perspektywy:
Chcemy uchwycić wszystkie wymiary teatru: od plotki w bufecie, przez
codzienny repertuar scen małych i dużych, twórczość poszczególnych artystów,
zarządzanie, po istotę sztuki scenicznej.

Nowe horyzonty:
Chcemy dokładniej śledzić dokonania artystów zagranicznych, zwłaszcza z
naszej części Europy.

Nowi autorzy:
Zaprosiliśmy na łamy nowych felietonistów - wybitną pisarkę Zytę Rudzką i świetnego
eseistę Krzysztofa Rutkowskiego.

Nowa komunikacja:
Chcemy mówić do tych, którzy wiedzą mnóstwo o teatrze i do tych, którzy
wiedzą niewiele.

Szukaj TEATRU w Empikach i dobrych księgarniach.
Chcesz wiedzieć więcej o zasadach prenumeraty – napisz na adres: teatr@teatr-pismo.pl

:: REKLAMA ::

 

fot. Bartłomiej Sejwa


Jacek Cieślak („Rzeczpospolita”), Joanna Derkaczew („Gazeta Wyborcza”), Łukasz Drewniak („Przekrój”), Jacek Kopciński („Teatr”), Marcin Kościelniak („Didaskalia”, „Tygodnik Powszechny”), Jolanta Kowalska (TVP Wrocław, stała współpracowniczka „Teatru”), Aneta Kyzioł („Polityka”), Wojciech Majcherek (TVP Kultura), Bartłomiej Miernik („Teatr”), Agnieszka Rataj („Życie Warszawy”), Jacek Sieradzki („Dialog”), Temida Stankiewicz-Podhorecka („Nasz Dziennik”), Jacek Wakar („Przekrój”), Kalina Zalewska („Teatr”)

Najlepsze przedstawienie

CIEŚLAK Tęczowa Trybuna 2012 Pawła Demirskiego w reż. Moniki Strzępki, T. Polski we Wrocławiu.

DERKACZEW Utwór o Matce i Ojczyźnie Bożeny Keff w reż. Jana Klaty, T. Polski we Wrocławiu.

DREWNIAK Judyta Friedricha Hebbela w reż. Wojtka Klemma, T. Współczesny w Szczecinie; III Furie Sylwii Chutnik, Magdy Fertacz i Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk w reż. Marcina Libera, T. im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy; Bracia Karamazow wg powieści Fiodora Dostojewskiego w reż. Janusza Opryńskiego, T. Provisorium w Lublinie; Koniec wg tekstów Franza Kafki, Bernarda-Marie Koltèsa i Johna Maxwella Coetzeego w reż. Krzysztofa Warlikowskiego, Nowy T. w Warszawie; Mickiewicz. Dziady. Performance w reż. Pawła Wodzińskiego, T. Polski w Bydgoszczy.

KOPCIŃSKI Artaud. Sobowtór i jego teatr na motywach pism i żywotów Antonina Artauda w reż. Pawła Passiniego, T. Studio w Warszawie.

KOŚCIELNIAK Życie seksualne dzikich wg tekstów Bronisława Malinowskiego w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego, Nowy T. w Warszawie – przedstawienie, które na wszystkich poziomach (od adaptacji, poprzez scenografię, po grę aktorską i reżyserię) prowadzi interesującą i skuteczną grę o nowy (nie)teatralny język. Widz, umieszczony w otwartej sieci przecinających się języków i rozwijanych w spektaklu posthumanistycznych scenariuszy, znaleźć może rzadką w teatrze radość.

KOWALSKA Koniec.

KYZIOŁ Utwór o Matce i Ojczyźnie.

MAJCHEREK Bracia Karamazow; Starucha Daniiła Charmsa w reż. Igora Gorzkowskiego, T. Ochoty w Warszawie.

MIERNIK Żywoty świętych osiedlowych Lidii Amejko w reż. Agaty Kucińskiej, Grupa Artystyczna Ad Spectatores we Wrocławiu.

RATAJ III Furie – za niepokorną energię i wściekłość oraz zbiorową kreację legnickiego zespołu.

SIERADZKI III Furie – Polacy, nic się nie stało! na podstawie Dzidzi Sylwii Chutnik i na
motywach Egzekutora Stefana Dąmbskiego, T. im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Zły, adapt. Wojciech Tomczyk, wg powieści Leopolda Tyrmanda, reż. Jan Buchwald, choreogr. Jarosław Staniek, T. Powszechny, Warszawa. Nawiązuje do archetypu chrześcijańskiego: nawróconego grzesznika. Na dobrym poziomie artystycznym, ze znakomicie wykonanymi przez aktorów, z dużą dozą poczucia humoru, scenami taneczno-ruchowymi na jazzującym podkładzie muzycznym, z jakże aktualnym przesłaniem o niemożności realizacji sprawiedliwego prawa, o braku miejsca dla prawdy w życiu społecznym. Bardzo wyraziście i aktualnie wybrzmiewająca puenta przywodzi na myśl niedawne afery, łącznie z hazardową, i każe zastanowić się, skąd wzięła się współczesna elita gospodarcza, gdzie są korzenie owych wielkich fortun niektórych polityków, i nie tylko polityków. Polska – ale jaka, scen. i reż. Barbara Dobrzyńska, akompaniament Witold Wołoszyński. Przedstawienie ma formę słowno-muzyczną, to rodzaj kabaretu literackiego w tym najlepszym gatunku, z użyciem tekstów Słowackiego, Mickiewicza, Wyspiańskiego i Hemara, świetny spektakl, znakomicie zagrany przez cały zespół. Przedstawienie doskonale wyreżyserowane, spójne artystycznie, z jasną i czytelnie poprowadzoną myślą, z wyraziście zaznaczonymi puentami i ważnym, głębokim przesłaniem w formie pytania: czy dziś wiemy już, do jakiej Polski tęsknimy?

WAKAR Bracia Karamazow.

ZALEWSKA Brak niekwestionowanego zwycięzcy, najbardziej doceniłabym wysiłek Janusza Opryńskiego pracującego dwa lata nad Braćmi Karamazow w T. Provisorium w Lublinie, III Furie w reż. Marcina Libera oraz Utwór o Matce i Ojczyźnie w reż. Jana Klaty.

Najlepsza nowa polska sztuka (ogłoszona drukiem lub wystawiona)

CIEŚLAK Tęczowa Trybuna 2012 Pawła Demirskiego.

DREWNIAK Nasza klasa w reż. Tadeusza Słobodzianka; Tęczowa Trybuna 2012.

KOPCIŃSKI Pęknięta, obwiązana nitką Zyty Rudzkiej (druk w „Dialogu” nr 3/2011); Generał Jarosława Jakubowskiego w Teatrze IMKA w Warszawie.

KOŚCIELNIAK Utwór o Matce i Ojczyźnie Bożeny Keff (sztuka inscenizowana m.in. przez Jana Klatę w T. Polskim we Wrocławiu) – drapieżny, kontrkulturowy, kontr narodowy tekst, świetnie napisany, otwarty na wiele teatralnych i pozateatralnych scenariuszy.

KOWALSKA Pęknięta, obwiązana nitką; Ciała obce Julii Cholewińskiej.

KYZIOŁ Utwór o Matce i Ojczyźnie; Tęczowa Trybuna 2012.

MAJCHEREK Nasza klasa; Genera.

MIERNIK Genera; Chłopiec malowany Piotra Rowickiego w T. Polskim w Poznaniu.

RATAJ Ciała obce – za nietypowe spojrzenie na historię najnowszą.

SIERADZKI Genera; Tęczowa Trybuna 2012.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Stroiciel fortepianu Jadwigi M. Rodowicz-Czechowskiej, reż. Kasai Kenichi, scenogr. Torakawa Eiji, T. Tessenkai w Tokio, gościnnie w T. Studio w Warszawie. To niezwykle udana próba ukazania duchowości Chopina poprzez symbolikę teatru . Wszystkie elementy spektaklu zespalają się harmonijnie w jedną znakomitą artystycznie i bogatą refleksyjnie całość. Piękne i mądre przedstawienie.

WAKAR Genera ; Amazonia Michała Walczaka w T. Na Woli w Warszawie.

ZALEWSKA Genera ; Bar Babylon Radosława Paczochy w reż. Gabriela Gietzky’ego w T.
im. Stefana Jaracza w Olsztynie.

Najlepsza nowa sztuka obcojęzyczna (ogłoszona drukiem lub wystawiona)

CIEŚLAK Być albo nie być – Edwin Justus Mayer i Melchior Lengyel, na podstawie filmu Ernsta Lubitscha, Narodowy Stary T. w Krakowie.

DERKACZEW Kupieckie kontrakty Elfriede Jelinek.

DREWNIAK Hanoch Levin – wszystko.

KOPCIŃSKI Słowo Kaja Munka w T. im. Stefana Jaracza w Łodzi.

KYZIOŁ > Sieroty Dennisa Kelly’ego.

MAJCHEREK Sprzedawcy gumek Hanocha Levina w Teatrze IMKA w Warszawie; Bóg mordu Yasminy Rezy.

MIERNIK Bóg mordu.

SIERADZKI Sieroty; Mistrz Mariusa Ivaškevičiusa.

WAKAR Słowo; Sieroty.

ZALEWSKA Szosa Wołokołamska Heinera Müllera w reż., scenogr. i oprac. muz. Barbary Wysockiej w T. Polskim we Wrocławiu; Sieroty.

Najlepsza adaptacja teatralna (opracowanie tekstu)

CIEŚLAK Być albo nie być – Edwin Justus Mayer i Melchior Lengyel, na podstawie filmu Ernsta Lubitscha, Narodowy Stary T. w Krakowie.

DERKACZEW Koniec na podstawie Nickel Stuff Bernarda-Marie Koltèsa, ProcesuMyśliwego Grakchusa Franza Kafki oraz Elizabeth Costello Johna Maxwella Coetzeego, adaptacja − Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, współpraca przy adaptacji – Wojciech Kalarus; Wodzirej – Remigiusz Brzyk, Tomasz Śpiewak, Teatr IMKA w Warszawie.

DREWNIAK Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński – Koniec; Igor Gorzkowski – Starucha; Bartosz Szydłowski – Fakir.

KOPCIŃSKI Agata Kucińska za opracowanie i adaptację Żywotów świętych osiedlowych Lidii Amejko; Traktat o manekinach wg Brunona Schulza, reż. i adaptacja Piotr Tomaszuk, T. Wierszalin w Supraślu.

KOŚCIELNIAK Paweł Miśkiewicz i Dorota Sajewska (we współpracy z Justyną Lipko-Konieczną, Marcinem Leszczyńskim, Joanną Woźnicką) – Klub Polski w reż. Pawła Miśkiewicza, T. Dramatyczny w Warszawie. Adaptacja, w której na równych prawach zostały splecione kanoniczne i peryferyjne teksty (literackie, teatralne, publicystyczne) odwołujące się do dziedzictwa romantycznego, pozwala osłabić i sproblematyzować budowaną na tym fundamencie ideę (budowania) spójnej narodowej tożsamości.

KOWALSKA Traktat o manekinach – Piotr Tomaszuk; W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z innych − dramaturgia Weronika Szczawińska, reż. Bartosz Frąckowiak, T. Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu.

KYZIOŁ W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z innych – Weronika Szczawińska i Bartek Frąckowiak; Klub Polski – Paweł Miśkiewicz i Dorota Sajewska.

MAJCHEREK Janusz Opryński – Bracia Karamazow wg powieści Fiodora Dostojewskiego.

MIERNIK Agata Kucińska za opracowanie i adaptację Żywotów świętych osiedlowych Lidii Amejko; Wodzirej – Remigiusz Brzyk, Tomasz Śpiewak.

RATAJ Agata Kucińska za opracowanie i adaptację Żywotów świętych osiedlowych Lidii Amejko, Grupa Artystyczna Ad Spectatores we Wrocławiu – za znalezienie idealnej formy dla opowiedzenia mieszkańców betonowego osiedla.

SIERADZKI Paweł Wodziński – Mickiewicz. Dziady. Performance, T. Polski w Bydgoszczy.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Ballada o Wołyniu, T. Nie Teraz w Tarnowie. Autor scenariusza i reżyser spektaklu, Tomasz Żak, wykorzystał w swoim niezwykle interesującym artystycznie przedstawieniu wątki fabularne powieści Włodzimierza Odojewskiego Zasypie wszystko, zawieje… oraz fakty zawarte w dokumentach i świadectwach osób, którym udało się ocaleć ze straszliwego holokaustu dokonanego na Polakach przez nacjonalistów ukraińskich na polskim Wołyniu podczas drugiej wojny światowej. Autor oparł się również na świadectwach rodzinnych, zwłaszcza swoich dziadków, którzy pochodzili z Włodzimierza Wołyńskiego. Zwarta, znakomita dramaturgicznie adaptacja. Warto dodać, iż ten wstrząsający temat, który wciąż pozostaje u nas tematem tabu, pojawia się na scenie teatralnej w Polsce po raz pierwszy. Wroniec, T. Kamienica w Warszawie. Jerzy Bielunas, autor adaptacji i zarazem reżyser przedstawienia, znakomicie „przełożył” powieść Jacka Dukaja na język teatru, nie zatracając ducha utworu oryginalnego.

WAKAR Janusz Opryński – Bracia Karamazow.

ZALEWSKA Bracia Karamazow w adaptacji Janusza Opryńskiego; Utwór o Matce i Ojczyźnie Bożeny Keff w opracowaniu Jana Klaty, T. Polski we Wrocławiu (przykład odczytania utworu, wydobywającego inne wątki niż prapremiera Marcina Libera); Zły Leopolda Tyrmanda w adaptacji Wojciecha Tomczyka, T. Powszechny w Warszawie.

Najlepsza reżyseria

CIEŚLAK Jan Klata − Utwór o Matce i Ojczyźnie, Monika Strzępka – Tęczowa Trybuna 2012. , T. Polski we Wrocławiu.

DERKACZEW Paweł Wodziński – Mickiewicz. Dziady. Performance, T. Polski w Bydgoszczy.

DREWNIAK Krzysztof Garbaczewski za Gwiazdę śmierci w T. Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu i Życie seksualne dzikich w Nowym T. w Warszawie; Barbara Wysocka za wrocławską Szosę Wołokołamską i warszawskiego Lenza.

KOPCIŃSKI Agata Kucińska za opracowanie i adaptację Żywotów świętych osiedlowych Lidii Amejko; Traktat o manekinach wg Brunona Schulza, reż. i adaptacja Piotr Tomaszuk, T. Wierszalin w Supraślu.

KOŚCIELNIAK Krzysztof Garbaczewski – Życie seksualne dzikich. Od doboru współpracowników i aktorów, po adaptację i pracę z aktorem. Reżyseria Garbaczewskiego omija wydeptane teatralne ścieżki, prowokując niekonwencjonalne spotkania na linii scena – widownia.

KOWALSKA Janusz Opryński – Bracia Karamazow wg Fiodora Dostojewskiego, T. Provisorium w Lublinie.

KYZIOŁ Jan Klata − Utwór o Matce i Ojczyźnie; Krzysztof Garbaczewski – Gwiazda śmierci.

MAJCHEREK Maja Komorowska – Panny z Wilka, T. Collegium Nobilium Akademii Teatralnej w Warszawie; Janusz Opryński – Bracia Karamazow.

MIERNIK Grażyna Kania – Sieroty, T. Powszechny w Warszawie.

RATAJ Marcin Liber – III Furie. Za uruchomienie legnickiego zespołu, dojrzałość, wrażliwość i pasję dorównującą pasji autorek tekstu.

SIERADZKI Grażyna Kania – Sieroty; Marcin Liber – III Furie – Polacy, nic się nie stało! , T. im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Ballada o Wołyniu, T. Nie Teraz w Tarnowie. Bardzo udana reżyseria Tomasza Żaka oddająca prym słowu, wzbogacająca je czytelną symboliką znaków, utrzymana w pewnym sensie w konwencji teatru rapsodycznego, nieprzekraczająca granicy niezbędnej ekspresji wyrazu, co przy tak wstrząsającym temacie jest niezwykle ważne. Konsekwentnie poprowadzona myśl od sceny pierwszej po ostatnią, interesująco pomyślana klamra kompozycyjna w formie prologu i epilogu.

WAKAR Janusz Opryński – Bracia Karamazow; Krystyna Meissner – Białe małżeństwo we Wrocławskim T. Współczesnym.

ZALEWSKA III Furie Sylwii Chutnik, Magdy Fertacz i Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk w reż. Marcina Libera w T. im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy; Utwór o Matce i Ojczyźnie Bożeny Keff w reż. Jana Klaty w T. Polskim we Wrocławiu.

Najlepsza scenografia

CIEŚLAK Justyna Łagowska − Utwór o Matce i Ojczyźnie, T. Polski we Wrocławiu.

DERKACZEW Mirek Kaczmarek – Lenz, T. Narodowy w Warszawie; Aleksandra Wasilkowska − koncepcja wyspy w Życiu seksualnym dzikich, Nowy T. w Warszawie.

DREWNIAK Matylda Kotlińska (scenografia) i Grupa Mixer (kostiumy). Za lokomotywę, pióropusze, mokasyny i kapelusze kowbojsko-indiańskiego Sorry Winnetou z T. Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu.

KOŚCIELNIAK Aleksandra Wasilkowska – Życie seksualne dzikich. Interwencje Wasilkowskiej – od wyboru nieteatralnej przestrzeni spektaklu po umieszczoną nad głowami widzów i aktorów „żywą” post-chmurę – komplikują dramaturgię spektaklu, rzucają wyzwanie aktorom i widzom.

KOWALSKA Justyna Łagowska − Utwór o Matce i Ojczyźnie.

KYZIOŁ Aleksandra Wasilkowska – Życie seksualne dzikich; Anna Maria Karczmarska – W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z innych, T. Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu.

MAJCHEREK Katarzyna Adamczyk i Aleksandra Popławska – Genera w Teatrze IMKA w Warszawie.

MIERNIK Agata Kucińska – Żywoty świętych osiedlowych, T. Ad Spectatores we Wrocławiu; reżyseria światła, która jest ważnym komponentem przedstawienia – Jean-Luc Chanonat, Żeglarz w T. Polskim w Warszawie.

RATAJ Justyna Łagowska – Utwór o Matce i Ojczyźnie. Za szafy, w których ukryte są sekrety wielu matek i córek.

SIERADZKI Małgorzata Szczęśniak – Koniec, Nowy T. w Warszawie.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Aranżacja przestrzeni i świateł autorstwa Berta Dalhuysena w balecie Krzysztofa Pastora I przejdą deszcze... w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie.

WAKAR Mirek Kaczmarek – Lenz.

ZALEWSKA Utwór o Matce i Ojczyźnie ze scenografią i kostiumami Justyny Łagowskiej w T. Polskim we Wrocławiu; Wroniec Jacka Dukaja w reż. Jana Peszka, ze scenografią, lalkami i konstruktami Roberta Rumasa, Wrocławski T. Lalek.

Najlepsza muzyka

CIEŚLAK Maciej Szymborski, Sławek Szudrowicz – Szwoleżerowie, T. Polski w Bydgoszczy.

DERKACZEW Chór kobiet II. Magnificat w reż. Marty Górnickiej, Instytut Teatralny im. Zbigniewa
Raszewskiego w Warszawie.

DREWNIAK Wolfgang Amadeusz Mozart w spektaklu Amadeusz Petera Schaffera w T. Polskim w Poznaniu. Paweł Szkotak włożył w tkankę dramatu Schaffera spore fragmenty Uprowadzenia z seraju, Wesela Figara, Don Giovanniego, Czarodziejskiego fletu: to nie cytaty i ilustracje akcji, ale pomysł na drugą narrację. Spowiedź Salieriego o tym, jak niszczył Mozarta, zyskuje w ten sposób naturalną przeciwwagę. Czytana kluczem autobiograficznym muzyka Amadeusza zostaje zestawiona z przedstawionymi na scenie zdarzeniami, stając się intymną odpowiedzią Mozarta na relację wielkiego zazdrośnika i intryganta. Salieri gada o zemście na Bogu i jego genialnym dziecku, a Mozart zagłusza swoją muzyką niegodziwość świata.

KOPCIŃSKI Paweł Passini – Artaud. Sobowtór i jego teatr w T. Studio w Warszawie, Yerma w Collegium Nobilium w Warszawie.

KOŚCIELNIAK Daniel Pigoński – Metafizyka dwugłowego cielęcia, TR Warszawa. Kolejna udana współpraca Pigońskiego z Borczuchem, jednego z ciekawszych duetów reżysersko- kompozytorskich ostatnich lat.

KOWALSKA Krzysztof Kaliski – W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z innych, T. Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu.

KYZIOŁ Utwór o Matce i Ojczyźnie, T. Polski we Wrocławiu; Krzysztof Kaliski – W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z innych.

MAJCHEREK Stanisław Radwan – Coś co zginęło szuka tu imienia. Muzyka dla teatru Jerzego Grzegorzewskiego (płyta wydana przez Narodowy Instytut Audiowizualny).

MIERNIK Paweł Passini – Yerma w Collegium Nobilium w Warszawie; Sambor Dudziński – Żywoty świętych osiedlowych w T. Ad Spectatores we Wrocławiu.

RATAJ Sambor Dudziński w spektaklu Żywoty świętych osiedlowych – za muzyczny dialog z Agatą Kucińską; Moja Adrenalina w III Furiach – za punkową energię i jedyną w swoim rodzaju wersję piosenki Gdzie są chłopcy z tamtych lat.

SIERADZKI Mateusz Pospieszalski – Wroniec, T. Kamienica w Warszawie.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Mateusz Pospieszalski – Wroniec.

WAKAR Paweł Mykietyn, Paweł Bomert, Paweł Stankiewicz – Koniec w Nowym T. w Warszawie.

ZALEWSKA Żywoty świętych osiedlowych z muzyką Sambora Dudzińskiego; Generał z muzyką Jacka Grudnia, w opracowaniu muzycznym Aleksandry Popławskiej i Janusza Chabiora, Teatr IMKA w Warszawie.

Najlepsza rola kobieca<\/b>

CIEŚLAK Dominika Kluźniak – Mewa w Mewie w reż. Agnieszki Glińskiej, T. Narodowy w Warszawie.

DERKACZEW Stanisława Celińska (gościnnie) – Matka/Makryna Mieczysławska, Klub Polski, T. Dramatyczny w Warszawie.

DREWNIAK Marta Malikowska-Szymkiewicz jako Judyta w Judycie w reż. Wojtka Klemma w T. Współczesnym w Szczecinie i jako Hela Bertz w Pożegnaniu jesieni w reż. Piotra Siekluckiego we Wrocławskim T. Współczesnym; Dominika Biernat za rolę Dzikiej w Życiu seksualnym dzikich Krzysztofa Garbaczewskiego w Nowym T. w Warszawie.

KOPCIŃSKI Ewa Dałkowska w Końcu w reż. Krzysztofa Warlikowskiego w Nowym T. w Warszawie; Kinga Preiss w Utworze o Matce i Ojczyźnie w reż. Jana Klaty w T. Polskim we Wrocławiu.

KOŚCIELNIAK Katarzyna Kozyra za rolę w W sztuce marzenia stają się rzeczywistooecią, projekcie teatralnym prezentowanym w ramach retrospektywy Casting – poddawane teatralnym eksperymentom ciało Kozyry staje się terenem komicznej i drapieżnej konfrontacji z porządkiem symbolicznym. Kozyra, przekraczając w teatralnym geście granice sztuki, wchodzi w miejsca, gdzie aktorzy się nie zapuszczają.

KOWALSKA Joanna Szczepkowska (Arkadina) w Mewie, reż. Agnieszka Glińska, T. Narodowy w Warszawie.

KYZIOŁ Marta Nieradkiewicz (Nell) – W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z innych, reż. Bartosz Frąckowiak, T. Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu; Anna Kłos-Kleszczewska w spektaklu Krety i rajskie ptaki wg Tadeusza Różewicza, reż. Maciej Podstawny, T. Dramatyczny w Warszawie.

MAJCHEREK Ewa Dałkowska – Koniec w Nowym T. w Warszawie.

MIERNIK Agnieszka Grochowska jako Olivia − Wieczór Trzech Króli, T. Polski w Warszawie; Barbara Prokopowicz – Bóg mordu w T. Ateneum w Warszawie.

RATAJ Dominika Kluźniak w Mewi w reż. Agnieszki Glińskiej w T. Narodowym w Warszawie – za najbardziej zaskakującą Ninę Zarieczną.

SIERADZKI Marta Malikowska-Szymkiewicz – Judyta, T. Współczesny w Szczecinie oraz Hela Bertz w Pożegnaniu jesieni, Wrocławski T. Współczesny; Aleksandra Popławska – Sprzedawcy gumek, Teatr IMKA w Warszawie.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Agnieszka Krukówna jako Olimpia Szuwar w przedstawieniu Zły w reż. Jana Buchwalda, T. Powszechny w Warszawie; Ewa Wiśniewska w roli Pani Z. w spektaklu Teatru Telewizji Boulevard Voltaire w reż. Andrzeja Barta.

WAKAR Katarzyna Bednarz (Bianka) w Białym małżeństwie we Wrocławskim T. Współczesnym; Anna Moskal (Helen) w Sierotach w reż. Grażyny Kani w T. Powszechnym w Warszawie.

ZALEWSKA Ewa Dałkowska jako Elizabeth Costello w Końcu Krzysztofa Warlikowskiego; Dominika Kluźniak i Joanna Szczepkowska w Mewie w reż. Agnieszki Glińskiej w T. Narodowym w Warszawie.

Najlepsza rola męska

CIEŚLAK Andrzej Seweryn w Końcówce w reż. Antoniego Libery, T. Polski w Warszawie.

DERKACZEW Jerzy Trela – Stary Wiarus/Leon Szypowski, Klub Polski, T. Dramatyczny w Warszawie; Michał Czachor – Gustaw Konrad, Mickiewicz. Dziady. Performance, T. Polski w Bydgoszczy.

DREWNIAK Michał Czachor – Konrad w spektaklu Mickiewicz. Dziady. Performance w reż. Pawła Wodzińskiego; Szymon Czacki − rola tytułowa w spektaklu Lenz Barbary Wysockiej w T. Narodowym w Warszawie; Łukasz Lewandowski jako Iwan Karamazow w Braciach Karamazow w reż. Janusza Opryńskiego w T. Provisorium w Lublinie.

KOPCIŃSKI Adam Woronowicz (Fiodor Karamazow) w Braciach Karamazow; Marek Kalita w Generale w Teatrze IMKA w Warszawie; Przemysław Wasilkowski w spektaklu Artaud. Sobowtór i jego teatr w reż. Pawła Passiniego w T. Studio w Warszawie.

KOWALSKA Adam Woronowicz (Ojciec) w Braciach Karamazow; Marek Kalita (rola tytułowa) w Generale.

KYZIOŁ Jerzy Trela jako Leon Szypowski w Klubie Polskim; Paweł Tomaszewski jako Bogdan Jański w Klubie Polskim; Przemysław Wasilkowski jako Antonin Artaud w spektaklu Artaud. Sobowtór i jego teatr.

MAJCHEREK Adam Woronowicz (Karamazow) w Braciach Karamazow; Marek Kalita w Generale.

MIERNIK Marek Kalita w Generale; Michał Kaleta jako Żołnierz 1 w Chłopcu malowanym w T. Polskim w Poznaniu.

RATAJ Michał Opaliński jako Urzędnik w Tęczowej Trybunie 2012 w reż. Moniki Strzępki w T. Polskim we Wrocławiu – za upiorny antywzorzec urzędnika polskiego i scenę z pająkami.

SIERADZKI Michał Opaliński w Tęczowej Trybunie 2012 Janusz Chabior Sprzedawcy gumek , Teatr IMKA w Warszawie.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Jarosław Gajewki jako Clov w jednoaktówce Becketta Końcówka w przedstawieniu Szczęśliwe dni/Końcówka w reż. Antoniego Libery, T. Polski w Warszawie. Jarosław Gajewski za pomocą kilku prostych przysłowiowych kresek doskonale buduje postać Clova. Mimika, każdy gest, sposób poruszania się, drobny kroczek itd. – wszystko to opracowane w najdrobniejszym detalu prowadzi do znakomitego efektu, którym jest głęboka prawda kreowanej postaci. To jedna z najlepszych ról w całym dorobku artystycznym Jarosława Gajewskiego. Witold Bieliński w spektaklu Polska – ale jaka w reż. Barbary Dobrzyńskiej. Aktor rewelacyjnie parodiuje Gomułkę i Bieruta, przydając temu ostatniemu nieco rysów Hitlera, a także znakomicie prezentuje wiersz Hemara Leniuch oraz doskonale wciela się w inne postaci.

WAKAR Adam Woronowicz (Fiodor Karamazow) w Braciach Karamazow; Marek Kalita w KońcuGenerale.

ZALEWSKA Marek Kalita jako Generał w Generale; Jerzy Trela jako Leon Szypowski w Klubie Polskim (absolutne mistrzostwo).

Najlepsza rola epizodyczna

CIEŚLAK Łukasz Lewandowski − Jurek w Amazonii w reż. Agnieszki Glińskiej, T. Na Woli w Warszawie.

DERKACZEW Katarzyna Krzanowska – Dowasz, reżyser, dyrektor teatru, Być albo nie być, Narodowy Stary T. w Krakowie.

DREWNIAK Marek Kalita w Końcu Krzysztofa Warlikowskiego, Nowy T. w Warszawie; Błażej Wójcik jako Strach na wróble w Czarnoksiężniku z krainy Oz Jarosława Kiljana, T. im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.

KOPCIŃSKI Wiktoria Gorodeckaja w Starusze w reż. Igora Gorzkowskiego w T. Ochoty w Warszawie; Łukasz Lewandowski (Jurek) w Amazonii w reż. Agnieszki Glińskiej w T. Na Woli w Warszawie.

KOWALSKA Agata Skowrońska jako Służąca w Sztandarze ze spódnicy w reż. Uli Kijak, Wrocławski T. Współczesny. Wprawdzie aktorka gra w tym spektaklu kilka różnych ról, ale szczególne brawa należą jej się za stylową postać bezczelnej subretki. Skowrońska wskrzesza to nobliwe emploi z ogniem i temperamentem.

KYZIOŁ Aktorzy W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z innych z Wałbrzycha: Andrzej Kłak jako Kali i wszystkie role Marcina Pempusia; Piotr Polak jako Jan August Kisielewski w Córeczkach, reż. Małgorzata Głuchowska, T. Dramatyczny w Warszawie.

MAJCHEREK Jerzy Trela w Klubie Polskim w T. Dramatycznym w Warszawie.

MIERNIK Jarosław Gajewski jako Malvolio, Wieczór Trzech Króli, T. Polski w Warszawie; Janusz Chabior w Generale w Teatrze IMKA w Warszawie.

RATAJ Piotr Polak jako Jan August Kisielewski/Szalona Julka w Córeczkach – za ironię interpretacji Szału Podkowińskiego.

SIERADZKI Maciej Szary w Placu Apokalipsa, T. Dramatyczny w Warszawie; Jerzy Trela w Klubie Polskim, T. Dramatyczny w Warszawie.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Elżbieta Kępińska jako klientka banku w spektaklu Kasta la Vista w reż. Eweliny Pietrowiak, T. Ateneum w Warszawie. Przedstawienie fatalne, ale epizod Elżbiety Kępińskiej znakomity.

WAKAR Łukasz Lewandowski (Jurek) w Amazonii.

ZALEWSKA Patrycja Soliman jako Masza w Mewie Agnieszki Glińskiej; Jacek Brzeziński jako Smierdiakow w Braciach Karamazow Janusza Opryńskiego; Janusz Chabior jako Czesław w Generale Aleksandry Popławskiej i Marka Kality.

Najciekawszy debiut

CIEŚLAK Justyna Wasilewska w Życiu seksualnym dzikich w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego, Nowy T. w Warszawie.

DREWNIAK Młodzi aktorzy ze spektaklu Babel II Mai Kleczewskiej, ze szczególnym uwzględnieniem Marii Dejmek, Daniela Ogrodnika i Marcina Kowalczyka.

KOPCIŃSKI Cały zespół w przedstawieniu dyplomowym Panny z Wilka wg Jarosława Iwaszkiewicza, spektakl Akademii Teatralnej w Warszawie, reż. Maja Komorowska.

KOWALSKA Panny z Wilka, spektakl dyplomowy studentów Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie, reż. Maja Komorowska. Wyróżnienie należy się całej obsadzie, ze szczególnym wskazaniem trzech aktorek: Marty Chyczewskiej (Zosia), Marty Sroki (Jola) i Diany Zamojskiej (Kazia).

KYZIOŁ Aleksandra Wasilkowska jako autorka poruszającej (się) scenografii do Życia seksualnego dzikich, reż. Krzysztof Garbaczewski, Nowy T. w Warszawie; Małgorzata Głuchowska jako reżyserka Córeczek według, między innymi, Dzienników Zofii Nałkowskiej, T. Dramatyczny w Warszawie.

MIERNIK Paweł Krucz − Błazen w Wieczorze Trzech Króli, T. Polski w Warszawie.

RATAJ Agata Góral w Yermie w reż. Pawła Passiniego – za autentyczność i żarliwość.

SIERADZKI Andrzej Bart (jako dramatopisarz, autor sztuki Boulevard Voltaire) i Antoni Ferency (jako dramatopisarz, autor sztuki Upadek pierwszych ludzi).

WAKAR Julia Wyszyńska jako Medea na Scenie Przodownik w Warszawie.

ZALEWSKA Paweł Passini jako reżyser spektaklu Artaud. Sobowtór i jego teatr w T. Studio w Warszawie – poważny debiut na instytucjonalnej scenie; Dobromir Dymecki jako aktor – debiut warszawski na scenie T. Dramatycznego, w kilku przedstawieniach tego sezonu.

Najlepszy teatr

CIEŚLAK T. Polski we Wrocławiu.

DERKACZEW T. Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy.

DREWNIAK T. Polski w Bydgoszczy; T. Polski we Wrocławiu.

KOPCIŃSKI T. Narodowy w Warszawie.

KYZIOŁ T. Polski we Wrocławiu; T. Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu; T. Dramatyczny w Warszawie.

MAJCHERE Nie wiem, czy najlepszy, ale zasługujący na uwagę: Teatr IMKA w Warszawie.

MIERNIK Teatr IMKA w Warszawie.

RATAJ T. Polski we Wrocławiu – za Tęczową Trybunę 2012, Utwór o Matce i Ojczyźnie i cały zespół aktorski.

SIERADZKI T. Polski w Bydgoszczy.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Verba Sacra – to wielki teatr słowa. To interdyscyplinarny projekt mający już 11 lat, prowadzony w Poznaniu przez pomysłodawcę i twórcę tego przedsięwzięcia, Przemysława Basińskiego, i obejmujący kilka cykli: prezentację tekstów biblijnych, a także klasycznych przez wybitnych aktorów, konkursy i inne. Wszystkie cykle, cały program Verba Sacra, odwołują się do najważniejszych nurtów kultury duchowej człowieka: wiary, nauki i sztuki. Powstał tu także i znakomicie funkcjonuje Międzynarodowy Festiwal Sztuki Słowa połączony z konkursem dla aktorów na najlepszą interpretację tekstu sakralnego oraz klasyki polskiej i obcej. Całokształt znakomitej i nieustannie zachowującej wysoki poziom artystyczny działalności Warszawskiej Opery Kameralnej obchodzącej w tym roku swój jubileusz pięćdziesięciolecia.

WAKAR T. Narodowy w Warszawie.

ZALEWSKA
T. Polski we Wrocławiu (Szosa Wołokołamska Müllera w reż. Barbary Wysockiej, Kazimierz i Karolina Horvátha w reż. Jana Klaty, Utwór o Matce i Ojczyźnie Keff w reż. Jana Klaty, Tęczowa Trybuna 2012. Demirskiego w reż. Moniki Strzępki).

Najlepsze przedstawienie teatru lalkowego

DERKACZEW Na Arce o ósmej w reż. Agaty Biziuk, T. Lalka w Warszawie.

DREWNIAK Poszerzyłbym nazwę tej rubryki o następujące hasła: najlepsze spektakle familijne, najlepsze spektakle teatru plastycznego i teatru wykorzystującego różne techniki animacji obiektów scenicznych. Dopiero przy takiej specyfikacji mieszczą się tu triumfalnie dwa przedstawienia: Ad Spectatores – Żywoty świętych osiedlowych, reż. i wykonanie Agata Kucińska; T. im. Juliusza Słowackiego w Krakowie – Czarnoksiężnik z krainy Oz, reż. Jarosław Kilian.

KOPCIŃSKI Żywoty świętych osiedlowych.

KOWALSKA Żywoty świętych osiedlowych wg Lidii Amejko, spektakl autorski Agaty Kucińskiej.

KYZIOŁ Niestety, niewiele oglądam – postaram się poprawić w przyszłym sezonie. Widziałam jednak Koziołka Matołka – reż. Ondrej Spišák, T. Na Woli w Warszawie – świetny przykład teatru dla dzieci, tych małych i większych.

MIERNIK Żywoty świętych osiedlowych.

RATAJ Żywoty świętych osiedlowych – za Agatę Kucińską, kobietę orkiestrę, która sama stworzyła lalki, zaadaptowała opowiadania Lidii Amejko, wyreżyserowała i zagrała w przedstawieniu, które jest czystą radością dla widza.

SIERADZKI Żywoty świętych osiedlowych.

ZALEWSKA Żywoty świętych osiedlowych wg Lidii Amejko w adaptacji, scenografii, reżyserii i wykonaniu Agaty Kucińskiej – doskonała realizacja świetnego tekstu.

Najlepsze przedstawienie teatru muzycznego

CIEŚLAK Spamalot, czyli Monty Python i Święty Graal w reż. Macieja Korwina, T. Muzyczny im. Danuty Baduszkowej w Gdyni.

DERKACZEW The Rocky Horror Show, reż. Tomasz Dutkiewicz, Och-Teatr w Warszawie.

KOWALSKA Ogród Marty Cezarego Duchnowskiego w Operze Wrocławskiej – przykład na to, jak awangarda elektroniczna definiuje na nowo teatr operowy. Spektakl na Głos (fenomenalna Agata Zubel), Aktora (Eryk Lubos) i eskadrę komputerów, zarządzających dźwiękiem, obrazem (wraz z ich wzajemnymi relacjami) oraz marginesem przypadku, który też tu jest jakością muzyczną.

SIERADZKI Pasażerka Mieczysława Weinberga, T. Wielki w Warszawie.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Les Misérables według powieści Nędznicy Wiktora Hugo, muzyka i libretto Claude-Michel Schönberg, libretto i teksty piosenek Alain Boublil, inscenizacja Wojciech Kępczyński, kierownictwo muzyczne Maciej Pawłowski, T. Roma w Warszawie. Dynamika zdarzeń, różnorodność nastrojów, malarskość scen, klimaty liryczne przełamywane dramatycznymi sytuacjami – wszystko to łączy się w harmonijną całość. To nie tylko artystycznie dobre przedstawienie, to także świetny spektakl pod względem promocji wartości, oddzielenia dobra i zła i pięknego, chrześcijańskiego przesłania.

WAKAR Klub kawalerów wg Michała Bałuckiego w reż. Łukasza Gajdzisa w T. Polskim w Bydgoszczy.

ZALEWSKA Klaus der Grosse w reż. i choreogr. Maćka Prusaka we Wrocławskim T. Współczesnym – unikalne piosenki Klausa Nomiego jako materia spektaklu tańczonego i śpiewanego głosami o operowej skali.

Najlepsze przedstawienie teatru tańca

DREWNIAK Klaus der Grosse, reż. Maćko Prusak, Wrocławski T. Współczesny.

KOPCIŃSKI I przejdą deszcze... Krzysztofa Pastora w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie.

RATAJ Klaus der Grosse – za przypomnienie Klausa Nomiego i oryginalność formy.

STANKIEWICZ-PODHORECKA I przejdą deszcze..., autorski balet Krzysztofa Pastora z przepiękną, głęboką muzyką Henryka Mikołaja Góreckiego, której fragmenty mają formę wręcz artystycznej modlitwy. Znakomity artystycznie, bardzo piękny spektakl Pastora poprzez delikatną, poetycką metaforę ukazuje dramatyczne losy Polski walczącej ze zniewoleniem na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Katalog wartości, na którym opiera się ten balet, harmonijnie łączy się z muzyką, w której znajdujemy zarówno odniesienia religijne, jak i elementy wywodzące się z polskiej tradycji.

Najlepsze przedstawienie Teatru Telewizji i/lub Teatru Polskiego Radia

DERKACZEW Boulevard Voltaire Andrzeja Barta w Teatrze Telewizji, z Ewą Wiśniewską, Januszem Gajosem i Agnieszką Grochowską.

DREWNIAK Głupio mi trochę wstawiać do tego rankingu transmisje TVP Kultura, z którą ciągle współpracuję, ale robię to z pełną premedytacją, bo Sprzedawcy gumek Hanocha Levina w reż. Artura Tyszkiewicza i Utwór o Matce i Ojczyźnie Bożeny Keff w reż. Marcina Libera zyskały dzięki realizacji telewizyjnej nowy, frapujący walor.

KOPCIŃSKI Boulevard Voltaire Andrzeja Barta w reż. autora w Teatrze Telewizji.

KYZIOŁ Somosierra Pawła Sztarbowskiego, reż. Paweł Łysak, T. Polskiego Radia.

MIERNIK Boulevard Voltair Andrzeja Barta w reż. autora w Teatrze Telewizji.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Mimo licznych uwag, jakie mam do reżysera – m.in. z powodu nieprzekonującego mnie stylu prezentacji tytułowego bohatera oraz z powodu rwanej narracji gmatwającej treść spektaklu – proponuję Kontryma Marka Pruchniewskiego w reż. Marcina Fischera. Spektakl będzie emitowany w Teatrze Telewizji jesienią, ale swoją premierę miał już podczas czerwcowego festiwalu „Dwa Teatry” w Sopocie. Dolina nicości w reż. Wojciecha Nowaka to, najogólniej mówiąc, rzecz o sumieniu. Scenariusz Wojciecha Tomczyka prezentuje jeden z wątków bogatej tematycznie i myślowo powieści „z kluczem” Bronisława Wildsteina. Znakomita rola Mariusza Wojciechowskiego. Ten spektakl również będzie pokazany w Teatrze Telewizji jesienią, ale zrealizowany został w ubiegłym sezonie i swoją premierę miał w czerwcu na sopockim festiwalu „Dwa Teatry”.

WAKAR Boulevard Voltaire.

ZALEWSKA Boulevard Voltaire Andrzeja Barta w reż. autora, ze zdjęciami Witolda Adamka, premiera Teatru Telewizji; Wymazywanie Thomasa Bernharda, mistrzowska rejestracja spektaklu Krystiana Lupy, ze zdjęciami Adama Sikory; Sztuka bez tytułu Czechowa w reż. Agnieszki Glińskiej, oba TVP Kultura.

Najlepsze przedstawienie teatru alternatywnego

DERKACZEW Bracia Karamazow, reż. Janusz Opryński, T. Provisorium w Lublinie; Aktorzy nieprowincjonalni, reż. Marcin Sitek, Grupa Macież.

DREWNIAK Redaktorzy „Teatru” podśmiewają się z moich wątpliwości dotyczących sensu istnienia tej kategorii. A ja znów mam problem: bo czy Bracia Karamazow Opryńskiego to teatr alternatywny? A może Żywoty świętych osiedlowych Kucińskiej i Ad Spectatores to alternatywa? Jakby trzymać się sztywnych reguł estetyki ruchu, to wygrywa Księga Wynalazców Komuny Warszawa.

KOPCIŃSKI Starucha w reż. Igora Gorzkowskiego, Studio Teatralne Koło w Warszawie.

KOWALSKA > Najlepsze przedstawienie teatru alternatywnego: nie wiem czy można bez obrazy określić w ten sposób imprezę jednej z najbardziej wpływowych instytucji teatralnych, ale przedsięwzięcie bez wątpienia jest „alternatywne”: to Chór kobiet Marty Górnickiej w Instytucie Teatralnym.

KYZIOŁ Księgi, Komuna Warszawa; Mapa Wojtka Ziemilskiego – instalacja/performans/teatr.

MIERNIK Dzienniki rowerowe Piotra Cieplaka.

RATAJ Starucha w reż. Igora Gorzkowskiego – za profesjonalizm, zaangażowanie i pasję wszystkich aktorów oraz słuch absolutny Gorzkowskiego na oberiutów.

SIERADZKI Bracia Karamazow.

STANKIEWICZ-PODHORECKA Ballada o Wołyniu – scen., reż. i scenogr. Tomasz Żak, T. Nie Teraz w Tarnowie.

WAKAR Sukienka z dziurką w reż. Uli Kijak w wykonaniu grupy Teraz Poliż z Warszawy.

ZALEWSKA Dzienniki rowerowe Piotra Cieplaka, Starucha w reż. Igora Gorzkowskiego

Najciekawsza książka o teatrze

CIEŚLAK Joanna Krakowska – Mikołajska. Teatr i PRL.

DERKACZEW Christoph Schlingensief: sztuka bez granic pod red. Tary Forrest i Anny Teresy Scheer.

DREWNIAK Aleksis Solomos – Święty Bachus. Rzecz o teatrze i dramacie bizantyjskim. Rekonstrukcja
z nicości.

KOPCIŃSKI Drugie narodziny teatru. Performanse mnichów anglosaskich Mirosława Kocura.

KOŚCIELNIAK Georges Didi-Huberman – Strategie obrazów. Książka prezentuje bardziej marginalny dorobek Brechta, a zarazem jego inne, poststrukturalne oblicze. To, co znane, czyni na powrót nieznanym.

KOWALSKA Mirosław Kocur – Drugie narodziny teatru. Performanse mnichów anglosaskich.

KYZIOŁ Joanna Krakowska – Mikołajska. Teatr i PRL; Mirosław Kocur – Drugie narodziny teatru. Performanse mnichów anglosaskich.

MAJCHEREK Aleksander Zelwerowicz Barbary Osterloff.

MIERNIK Drugie narodziny teatru. Performanse mnichów anglosaskich Mirosława Kocura.

RATAJ Corpus Jan Fabre Luka van den Driesa – za różnorodność narracji, pozwalającą zajrzeć za kulisy prac Fabre’a i zapełnianie luki na polskim rynku wydawniczym, zwłaszcza w dziedzinie teatru tańca.

STANKIEWICZ-PODHORECKA O polską kulturę humanistyczną. Z Mieczysławem A. Krąpcem OP rozmawia Piotr S. Mazur. Nieżyjący już o. Krąpiec, najwybitniejszy filozof XX wieku, teolog, humanista, współtwórca lubelskiej szkoły filozoficznej, wieloletni rektor KUL, patrzy na sztukę (a więc i na teatr) w szerokiej panoramie kultury humanistycznej. Profesor Piotr Stanisław Mazur prowadzący rozmowę z o. Krąpcem również jest filozofem. We wstępie do książki przytacza słowa swego rozmówcy, jakże aktualne także w odniesieniu do wielu zjawisk teatralnych dzisiejszej doby, mówiące o tym, iż kulturę można zakłamać w różnych dziedzinach, na przykład z nauki wyrugować prawdę i zamienić ją na kłamstwo, moralność na czynienie zła, sztukę na antysztukę. A zatem można powiedzieć: teatr na antyteatr. Rozmówcy podejmują w książce bardzo ważne tematy dotyczące naszej polskiej kultury i zagrożeń, jakim podlegała i podlega obecnie.

WAKAR Aleksander Zelwerowicz Barbary Osterloff.

ZALEWSKA Mikołajska. Teatr i PRL Joanny Krakowskiej; Aleksander Zelwerowicz Barbary Osterloff.

Największy skandal sezonu (odpowiedź może obejmować zjawiska artystyczne i pozaartystyczne)

CIEŚLAK Afera związana z odwołaniem spektaklu Tango w T. Narodowym i zarządzanie stołecznymi teatrami.

DERKACZEW Niezdolność środowiska do powołania (i utrzymania) jakiejkolwiek instytucji/ związku/organizacji, która reprezentowałaby jego interesy.

DREWNIAK Nie będę oryginalny: niejasne procedury wyłaniania dyrektorów scen polskich, ze szczególnym uwzględnieniem teatrów warszawskich.

KOPCIŃSKI Zerwanie przedstawienia w T. Narodowym przez Grażynę Szapołowską, która w tym czasie nagrywała program rozrywkowy w telewizji. Żenujące próby usprawiedliwiania skandalu przez Tomasza Lisa w TVP, który także porzucił wyuczony zawód (i obowiązujące w nim reguły) i stał się gwiazdą.

KOŚCIELNIAK Niestety, również w tym sezonie zabrakło artystycznych skandali.

KOWALSKA Odwołanie Tanga w T. Narodowym z powodu niepofatygowania się na spektakl aktorki Grażyny Szapołowskiej. Symboliczny koniec pewnej epoki. Od tej pory niepisany kodeks honorowy, który mobilizował artystów do wyjścia na scenę mimo największych katastrof osobistych (na przykład śmierci najbliższych), staje się muzealnym zabytkiem.

KYZIOŁ Kondycja warszawskich teatrów – ale to już raczej norma niż skandal; ustawa o prowadzeniu działalności kulturalnej – okrojona przez posłów w taki sposób, by zakonserwować zdegenerowany, potrzebujący radykalnych zmian system polskiego teatru repertuarowego; kultywowany przez wiele teatrów zwyczaj dawania premier w czerwcu, grania nowych spektakli dwa razy i udawania się na dwumiesięczne wakacje.

MAJCHEREK Afera Grażyny Szapołowskiej.

MIERNIK Procedura wyboru Wrocławia na Europejską Stolicę Kultury 2016. Uderzające, w jaki sposób teatralny Lublin czy Katowice zostały potraktowane przez jury konkursu.

RATAJ Polityka teatralna Biura Kultury m.st. Warszawy.

SIERADZKI Marek Kraszewski, urzędnik magistracki, odpowiedzialny za dziś i przyszłość stołecznych scen, autor licznych bezsensownych decyzji personalnych, a co najgorsze, facet, który nie widzi powodu tłumaczyć się
z nich swoim chlebodawcom – warszawskim podatnikom.

STANKIEWICZ-PODHORECKA 1. Nasza klasa, sztuka Tadeusza Słobodzianka wystawiona w T. Na Woli, którego Słobodzianek jest dyrektorem, to hańba dla polskiej kultury i zagrzewanie do nienawiści wobec Polaków. W warstwie artystycznej sama sztuka, oraz jej realizacja, nie przedstawia żadnej wartości, jest po prostu marna, słaba, ze sztucznie tworzonymi sytuacjami i postaciami. W treści zaś, w warstwie ideologicznej – to typowo propagandowy twór powstały na użytek pewnych środowisk, realizujący wytyczne dla polityki poprawnościowej. Tekst powiela tzw. Grossowe kłamstwa, które wybitny historyk, profesor Jerzy Robert Nowak wielokrotnie obalał w swoich książkach i publikacjach prasowych. Przedstawienie Polaków jako zajadłych antysemitów, prymitywnych typów, wręcz podludzi, w swoich zachowaniach przypominających dzikie zwierzęta, które nie są w stanie nauczyć się czegokolwiek, podczas gdy ich żydowscy koledzy przedstawieni są jako osoby kulturalne, światłe, z łatwością uczące się obcych języków – rodzi pytanie o prawdziwy cel tej ideologicznej propagandy... I czy taką działalność można nazwać teatrem? 2. Warszawskie Spotkania Teatralne poprzez tendencyjny dobór przedstawień promują rokrocznie antyteatr, antywartości, brutalizację zachowań, wulgaryzm językowy i obrazowy, dewiacje najróżniejszego autoramentu, łącznie z kazirodztwem czy oblepianiem się ekskrementami, jak na przykład w spektaklu Babel wg Elfriede Jelinek w reż. Mai Kleczewskiej, T. Polski w Bydgoszczy.

WAKAR Decyzja Grażyny Szapołowskiej, która wybrała telewizyjny show, nie przychodząc na spektakl Tango w T. Narodowym, gdzie grała. Najpoważniejsze w ostatnich latach złamanie zasad etyki zawodowej, zaprzeczenie aktorskiemu etosowi. Chwała Janowi Englertowi za to, że zareagował wyrzuceniem Szapołowskiej z zespołu Narodowego, bo dzięki temu jej gest może okazać się jedynie przykrym precedensem.

ZALEWSKA Afera Grażyny Szapołowskiej. Zerwanie spektaklu Tanga Jerzego Jarockiego w Teatrze Narodowym z powodu nagrywania w tym czasie telewizyjnego show za duże pieniądze. Bezwstydnie komercyjny gest aktorki, który każe docenić sytuację sprzed roku – szlachetność gestu Joanny Szczepkowskiej, walczącej o sens w teatrze.

Podsumowanie sezonu
Najlepszy, najlepsza, najl [...]
Co nas brzydzi i oburza
Uwagi na stronie
Ambiwalencja
Szekspirowski
Mój adres, mój notes, m [...]
Pan Prospero
Król Lear w świecie dzi [...]
Cyniczna infantylność
Po premierze
Ibsen współczesny
Żużel wciąga
Śmiech i trwoga
Chór polityków
Gardzienice
Gardzienice – polska nat [...]
Opera
Brzydkie Dionizje
Ciemna strona teatru
Miś wybebeszony
Mapa teatralna: Bielsko-Biała
Z czym do widza…
Po co nam ten hanys?
Łabiniec – malarz z Ba [...]
Bebiko w lalkach
Performans dla niemowląt? [...]
Aktorskie nauki
Kto kogo czego uczy i po [...]
Festiwale
Ciało udręczone – cia [...]
Potęga maski
Cyrk przyjechał!
Przed „Konfrontacjami”
Pod jednym „dachem”
Mgnienie Klima
Dzienniki rowerowe
O niewiedzy w praktyce, c [...]
Książki
Ustanawianie historii?
O teatrze waszym i naszym [...]
Dopaść performans

Copyright © 2006 "TEATR" Wszystkie prawa zastrzeżone