Przewiń w lewo
Przewiń w prawo
Zwiń
Przegląd
9/2016
Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2015/2016
autor:
Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2015/2016
foto: M. Hueckel, G. Noo-Wak, D. Matvejev, K. Bieliński, N. Kabanow

Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2015/2016

 

 

MICHAŁ CENTKOWSKI („Newsweek Polska”, dwutygodnik.com )


JACEK CIEŚLAK („Teatr”, „Rzeczpospolita”)


ŁUKASZ DREWNIAK (teatralny.pl)


JACEK KOPCIŃSKI („Teatr”)


JOLANTA KOWALSKA (teatralny.pl, stała współpracowniczka „Teatru”)


ANETA KYZIOŁ („Polityka”)


ŁUKASZ MACIEJEWSKI („Wprost", „Gazeta Krakowska" )


WOJCIECH MAJCHEREK (TVP Kultura)


ZBIGNIEW MAJCHROWSKI (Uniwersytet Gdański, teatralny.pl)


WITOLD MROZEK („Gazeta Wyborcza”, „Krytyka Polityczna”, dwutygodnik.com)


MAŁGORZATA PIEKUTOWA (współpracowniczka „Teatru” i teatralny.pl)


JOANNA PUZYNA-CHOJKA (Uniwersytet Gdański, teatralny.pl)


JACEK SIERADZKI („Dialog”, „Odra”)


PRZEMYSŁAW SKRZYDELSKI („W sieci”)


JACEK WAKAR (Polskie Radio, „Dziennik. Gazeta Prawna”)


KALINA ZALEWSKA („Teatr”)

 


Najlepsze przedstawienie

 

MICHAŁ CENTKOWSKI Śmierć i dziewczyna w reż. Eweliny Marciniak z T. Polskiego we Wrocławiu.


JACEK CIEŚLAK Małe okazało się piękne. Przede wszystkim mam na myśli spektakle Ewelina płacze Anny Karasińskiej oraz Holzwege Katarzyny Kalwat – oba z TR Warszawa. Po raz kolejny zaskoczyła mnie Anna Smolar – tym razem Dybukiem. Świetnie w emocje naszych czasów wpisał się Wróg ludu Jana Klaty i dalej z nimi dialoguje. Wspomniałbym jeszcze Dziady Eimuntasa Nekrošiusa oraz Śmierć i dziewczynę, moim zdaniem najlepszy spektakl Eweliny Marciniak. Podobnie sądzę o Wszystko o mojej matce Michała Borczucha.

 

ŁUKASZ DREWNIAK Nowy Teatr w Warszawie, Francuzi reż. Krzysztof Warlikowski; T. Provisorium, Punkt Zero: Łaskawe reż. Janusz Opryński; T. Narodowy w Warszawie, Dziady Adama Mickiewicza reż. Eimuntas Nekrošius; T. Narodowy w Warszawie, Kordian Juliusza Słowackiego, reż. Jan Englert; T. Łaźnia Nowa, Wszystko o mojej matce reż. Michał Borczuch.

 

JACEK KOPCIŃSKI Dziady reż. Eimuntas Nekrošius, T. Narodowy w Warszawie; Kumernis, reż. Agata Duda-Gracz, T. Muzyczny w Gdyni.

 

JOLANTA KOWALSKA Dziady, reż. Eimuntas Nekrošius, T. Narodowy.

 

ANETA KYZIOŁ Biała siła, czarna pamięć, T. im. Węgierki w Białymstoku; Śmierć i dziewczyna, T. Polski we Wrocławiu; Dziady, T. Polski we Wrocławiu, 14-godzinna całość to ciekawe i unikalne przeżycie, w każdym sensie słowa.

 

ŁUKASZ MACIEJEWSKI Wszystko o mojej matce Tomasza Śpiewaka, reż. Michał Borczuch, T. Łaźnia Nowa.

 

WOJCIECH MAJCHEREK Plac Bohaterów Bernharda w reż. Krystiana Lupy – T. Narodowy w Wilnie/ Festiwal Boska Komedia w Krakowie; Dziady Mickiewicza w reż. Eimuntasa Nekrošiusa – T. Narodowy w Warszawie.

 

ZBIGNIEW MAJCHROWSKI Dziady w T. Narodowym. Nie w pełni docenione przez niektórych pierwszych recenzentów.

 

WITOLD MROZEK Anna Smolar – Mikro Dziady – Komuna Warszawa (w ramach cyklu „Mikro Teatr” kuratorowanego przez Tomasza Platę). Najlepsza wypowiedź o miejscu, w którym dziś znalazł się teatr, trwająca szesnaście minut. Spektakl o prawdziwych lękach i frustracjach oraz jednoczesnej zbytniej łatwości inteligenckich politycznych lamentacji, a także o zbyt łatwym entuzjazmie dla niesionej przez system projektowy rzekomej wolności i zbyt bezrefleksyjnej ekscytacji teatrem wielkich wydarzeń.

 

MAŁGORZATA PIEKUTOWA Dziewice i mężatki wg Molière’a w reż. Janusza Wiśniewskiego, T. Ateneum w Warszawie.

 

JOANNA PUZYNA-CHOJKA Sezon 2015/2016, mimo fantastycznych zapowiedzi, mocno mnie rozczarował, zwłaszcza w obszarze tzw. nowego teatru, który – niejako wbrew swoim performatywnym fundamentom – dryfuje w niebezpieczne rejony, znaczone coraz większą nonszalancją wobec widzów. Wskazałabym jednak dwa spektakle, które moim zdaniem wyłaniają się z morza chybionych eksperymentów: Podopieczni Elfriede Jelinek w reż. Pawła Miśkiewicza w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie i Robert Robur wg powieści Mirosława Nahacza w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego w TR Warszawa.

 

JACEK SIERADZKI Kumernis, T. Muzyczny, Gdynia; Dybuk, T. Polski, Bydgoszcz; Iwona, księżniczka Burgunda, dyplom IV roku PWSFTviT, Łódź.

 

PRZEMYSŁAW SKRZYDELSKI Dziady Eimuntasa Nekrošiusa, T. Narodowy.

 

JACEK WAKAR Dziady, reż. Eimuntas Nekrošius, T. Narodowy w Warszawie, Punkt Zero: Łaskawe wg Jonathana Littella, reż. Janusz Opryński, Provisorium – Kompania Teatr w Lublinie; Kumernis – autorski spektakl Agaty Dudy-Gracz, T. Muzyczny w Gdyni.

 

KALINA ZALEWSKA Dziady, reż. Eimuntas Nekrošius, T. Narodowy w Warszawie; Francuzi wg Marcela Prousta, reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr w Warszawie; Plac Bohaterów Thomasa Bernharda, reż. Krystian Lupa, T. Narodowy w Wilnie, prem. polska na Festiwalu Boska Komedia (kolejność alfabetyczna).

 


Najlepszy teatr

 

CENTKOWSKI T. Polski we Wrocławiu.


CIEŚLAK Z pewnym zawahaniem, ale tym razem jednak Narodowy. Za konsekwencję w czytaniu na jego 250-lecie Kordiana, Dziadów i Pana Tadeusza. To była frapująca lektura. Zwłaszcza na temat nie przemijających, niestety, słabości Polaków.

 

DREWNIAK Bezdyskusyjnie: T. Narodowy w Warszawie za dwa gigantyczne, dialogujące ze sobą i z wizją polskiego romantyzmu widowiska – Dziady i Kordiana.

 

KOPCIŃSKI Teatr Narodowy w Warszawie, który uczcił swój jubileusz serią świetnych inscenizacji romantycznych. W tym miejscu wymienię zdarzenie, które nie mieści się w żadnej kategorii naszej ankiety: fenomenalna lektura Pana Tadeusza Adama Mickiewicza w wykonaniu całego zespołu podczas wielodniowego maratonu przed publicznością, która podrzucała aktorom słowa i całe frazy.

 

KOWALSKA -------

 

KYZIOŁ T. Polski we Wrocławiu, TR Warszawa – powrót po latach na artystycznej bocznicy do teatralnej czołówki.

 

MACIEJEWSKI Narodowy Stary Teatr w Krakowie – w tym roku w zasadzie bez konkurencji: spektakle Starego: Hamlet, Wróg ludu, Płatonow i Podopieczni zapracowały w Krakowie na najciekawszy z dotychczasowych teatralnych sezonów tej dekady.

 

MAJCHEREK T. Narodowy w Warszawie.

 

MAJCHROWSKI T. Narodowy! Trudno też nie docenić, po raz kolejny, zespołu wrocławskiego T. Polskiego, przede wszystkim za 12-godzinne Dziady „bez skrótów” Michała Zadary.

 

MROZEK T. Polski w Bydgoszczy – zdolny, oddany i błyskotliwy zespół aktorski, wyrazisty i spójny program otwarty poza polskie piekiełko.

 

PIEKUTOWA T. Narodowy w Warszawie – za udźwignięcie presji sezonu jubileuszowego.

 

PUZYNA-CHOJKA Po długoletniej przerwie pozycję lidera odzyskał wg mnie TR Warszawa. Swoją wysoką pozycję potwierdził tym sezonem Narodowy Stary Teatr w Krakowie, a z obrzeży – T. im. Szaniawskiego w Wałbrzychu. Kibicuję T. Polskiemu w Bydgoszczy, choć do pełnego sukcesu brakuje mu jeszcze „przymierza” z publicznością.

 

SIERADZKI Udany, konsekwentny sezon T. im. Modrzejewskiej w Legnicy: Car Samozwaniec według Adolfa Nowaczyńskiego, Krzywicka/ Krew Julii Holewińskiej, Hymn Narodowy Przemysława Wojcieszka.

 

SKRZYDELSKI T. Narodowy nie ma konkurencji po tym sezonie.


WAKAR T. Narodowy w Warszawie ze znakomitym sezonem jubileuszu 250-lecia swego istnienia: Kordianem Słowackiego/ Englerta, Dziadami Mickiewicza/ Nekrošiusa, Panem Tadeuszem i Suplementem. Soplicowem – Owocilposem Cieplaka.

 

ZALEWSKA T. Narodowy w Warszawie (Dziady Nekrošiusa, Kordian Jana Englerta, Pan Tadeusz Piotra Cieplaka).

 


Najlepsza nowa polska sztuka (ogłoszona drukiem lub wystawiona)

 

CENTKOWSKI Hrabina Batory, Jolanta Janiczak; Yemaya królowa mórz, Małgorzata Sikorska Miszczuk.

 

CIEŚLAK Za taką sztukę uznałbym Przypadek Kieślowskiego w Łaźni Nowej w reż. Bartosza Szydłowskiego. Z przerażaniem zauważyłem, że wybory polityczne wpisują nas w starą ramkę peerelowskich dylematów rodem z kina moralnego niepokoju. Dodam Ewelina płacze, choć to zbiorowa kreacja. Takie czasy – pisze się na scenie.

 

DREWNIAK Kumernis, czyli o tym, jak Świętej Panience broda rosła autorstwa Agaty Dudy-Gracz wystawiona w T. Muzycznym w Gdyni, Zapolska Superstar Jana Czaplińskiego reż. Aneta Groszyńska, Teatr im. Szaniawskiego w Wałbrzychu, Supernowa live Sandry Szwarc, reż. czytania Małgorzata Warsicka.

 

KOPCIŃSKI Marek Pruchniewski Ciało moje. Krytycy, reżyserzy, tekst sztuki znajdziecie na stronie Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej!

 

KOWALSKA Marek Pruchniewski Ciało moje, Sandra Szwarc Supernova Live.

 

KYZIOŁ Kolejne odcinki Pożaru w Burdelu.

 

MACIEJEWSKI Marta Sokołowska Holzwege (wystawienie: TR Warszawa, reż. Katarzyna Kalwat), Lidia Amejko, Silesia, Silentia (wystawienie: Wrocławski Teatr Współczesny, reż. Marek Fiedor), Artur Pałyga, Nieskończona historia (wystawienie: T. im. Wilama Horzycy w Toruniu, reż. Małgorzata Warsicka).

 

MAJCHEREK Holzwege Sokołowskiej w reż. Katarzyny Kalwat w TR Warszawa.

 

MAJCHROWSKI Garnitur prezydenta Maliny Prześlugi, Kumernis Agaty Dudy-Gracz.

 

MROZEK pilgrim/majewski - Holoubek, syn Picassa (druk: „Dialog” 12/2015, sztuka napisana na konkurs wtw://strefy_kontaktu 2016, organizowany przez Wrocławski Teatr Współczesny)

 

PIEKUTOWA ---------

 

PUZYNA-CHOJKA Wyróżniłabym dwie sztuki Sandry Szwarc, Supernova Live (biorąc też pod uwagę kapitalny szkic sceniczny Małgorzaty Warsickiej zaprezentowany w czasie tegorocznego finału Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej), a szczególnie Von Bingen. Historia prawdziwa. Z zainteresowaniem przeczytałam też w „Dialogu” pierwotną wersję Holzwege Marty Sokołowskiej, od której sceniczna realizacja Katarzyny Kalwat w TR Warszawa radykalnie odchodzi. Spośród teatralnych prapremier nowych polskich tekstów najbardziej podobały mi się Granice Julii Holewińskiej w reż. Bartosza Frąckowiaka w T. Polskim w Bydgoszczy oraz Nocami i dniami będę tęsknić za tobą Szymona Bogacza i Zuzanny Bućko w T. Polskim w Bielsku-Białej.

 

SIERADZKI Burmistrz Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk (wreszcie prapremiera, po sześciu latach!); Zapolska Superstar Jana Czaplińskiego; Holzwege Marty Sokołowskiej.

 

SKRZYDELSKI Beniamin Maria Bukowski / Grzegorz Staszak / Alicja Kobielarz – Triatlon, wystawiony w Teatrze Ochoty.


WAKAR Garnitur prezydenta Maliny Prześlugi w wersji wystawionej przez Wrocławski Teatr Współczesny w reżyserii Cezarego Ibera, Kumernis Agaty Dudy-Gracz.

 

ZALEWSKA Ciało moje Marka Pruchniewskiego, finał Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej 2016,; Holzwege Marty Sokołowskiej „Dialog” 2015/11, w reż. Katarzyny Kalwat, TR Warszawa; Silesia, Silencia Lidii Alejko, „Dialog” 2016/1, w reż. Marka Fiedora, Wrocławski Teatr Współczesny.

 


Najlepsza nowa sztuka obcojęzyczna (ogłoszona drukiem lub wystawiona)

 

CENTKOWSKI ---------

 

CIEŚLAK Śmierć i dziewczyna. Łukasz Wojtysko tak wszystko opracował, że się nam zrobiła druga Pianistka.

 

DREWNIAK Jezioro Michaiła Durnienkowa reż. Yana Ross, TR Warszawa.

 

KOPCIŃSKI Nieznośnie długie objęcia Iwana Wyrypajewa w reż. autora, tł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, T. Powszechny w Warszawie/ Łaźnia Nowa w Krakowie. Autorski teatr dramatyczny Wyrypajewa to zjawisko szczególne.

 

KOWALSKA Michaił Durnienkow Jezioro, przekł. Agnieszka Lubomira Piotrowska.

 

KYZIOŁ Matki i synowie Terrence McNally – żadne arcydzieło, ale sztuka na ważny temat, podany w przystępny dla widza, ale nie obrażający jego inteligencji sposób.

 

MACIEJEWSKI Iwan Wyrypajew Nieznośnie długie objęcia (wystawienie: T. Łaźnia Nowa, T. Powszechny, reż. Iwan Wyrypajew).

 

MAJCHEREK Podopieczni Jelinek w reż. Pawła Miśkiewicza w Starym T. w Krakowie.

 

MAJCHROWSKI -------

 

MROZEK --------

 

PIEKUTOWA ------

 

PUZYNA-CHOJKA Podopieczni Elfriedy Jelinek w transkrypcji scenicznej Pawła Miśkiewicza.

 

SIERADZKI Kiedy przestaje padać deszcz Andrew Bovella, przełożył Krzysztof Puławski.

 

SKRZYDELSKI Raczej nie wydarzyło się nic szczególnego w tej sprawie.


WAKAR Nieznośnie długie objęcia Iwana Wyrypajewa w tł. Agnieszki Lubomiry Piotrowskiej w wersji wystawionej przez Łaźnię Nową w Krakowie i Teatr Powszechny w Warszawie w reżyserii autora.

 

ZALEWSKA Ojciec Floriana Zellera, tł. Bogusława Frosztęga, „Dialog” 2015/2, świetny tekst z poprzedniego sezonu, dotąd u nas nie wystawiony. Nieznośnie długie objęcia Iwana Wyrypajewa w reż. autora, tł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, T. Powszechny w Warszawie/ Łaźnia Nowa w Krakowie; Jezioro Michaiła Durnienkowa, tł. Agnieszka Lubomira Piotrowska, „Dialog” 2016/3, reż. Yana Ross, TR Warszawa.

 


Najlepsza reżyseria

 

CENTKOWSKI Michał Borczuch – Wszystko o mojej matce.

 

CIEŚLAK Ewelina Marciniak – Śmierć i dziewczyna.

 

DREWNIAK Agata Duda-Gracz za Kumernis z T. Muzycznego w Gdyni, Michał Zadara za Lillę Wenedę Centrala/ T. Powszechny w Warszawie, Jacek Głomb za Cara Samozwańca Teatr Modrzejewskiej z Legnicy.

 

KOPCIŃSKI Eimuntas Nekrošius, Dziady w T. Narodowym.

 

KOWALSKA Wesele, reż. Radosław Rychcik, T. Śląski w Katowicach; Wróg ludu, reż. Jan Klata, Narodowy Stary Teatr w Krakowie.

 

KYZIOŁ Piotr Ratajczak, Biała siła, czarna pamięć – minimalizm i lekkość pozwalające wybrzmieć ciężkiemu tematowi.

 

MACIEJEWSKI Michał Borczuch (Wszystko o mojej matce, Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie), Konstantin Bogomołow (Płatonow, Narodowy Stary Teatr w Krakowie), Iwona Kempa (Rytuał Ingmara Bergmana, Teatr im. Słowackiego w Krakowie).

 

MAJCHEREK Krystian Lupa – Plac Bohaterów, Eimuntas Nekrosius – Dziady.

 

MAJCHROWSKI Eimuntas Nekrošius (wiadomo, Dziady w Narodowym).

 

MROZEK Anja Suša – Krew na kocim gardle wg Reinera Wernera Fassbindera, T. Polski w Bydgoszczy, Anna Karasińska – Drugi spektakl, T. Polski w Poznaniu.

 

PIEKUTOWA Jacek Głomb, Car Samozwaniec Adolfa Nowaczyńskiego, T. im. H. Modrzejewskiej w Legnicy; Natalia Korczakowska, Wyznawca, T. Studio im. S.I. Witkiewicza w Warszawie.

 

PUZYNA-CHOJKA Paweł Miśkiewicz jako reżyser Podopiecznych i Jednak Płatonow z krakowskiej PWST. To dla mnie w tej chwili najbardziej radykalny (obok Michała Borczucha) artysta poszukujący, który w przeciwieństwie do reszty swoich młodszych kolegów nie rezygnuje jednak z sensu.

 

SIERADZKI Agata Duda-Gracz Kumernis, T. Muzyczny, Gdynia; Krystian Lupa Plac Bohaterów, T. Narodowy, Wilno; Anna Smolar Dybuk, T. Polski, Bydgoszcz.

 

SKRZYDELSKI Eimuntas Nekrošius, Dziady.

 

WAKAR Jak w punkcie 1. oraz Konstantin Bogomołow Płatonow Antoniego Czechowa, Narodowy Stary Teatr w Krakowie, Iwona Kempa Rytuał Ingmara Bergmana, T. im. Słowackiego w Krakowie.

 

ZALEWSKA Krystian Lupa Plac Bohaterów, T. Narodowy w Wilnie; Eimuntas Nekrošius Dziady, T. Narodowy w Warszawie; Krzysztof Warlikowski Francuzi, Nowy Teatr w Warszawie (kolejność alfabetyczna). Jan Englert Kordian, T. Narodowy; Agata Duda-Gracz Kumernis, czyli o tym, jak Świętej Panience broda rosła, T. Muzyczny w Gdyni.

 


Najlepsza rola kobieca

 

CENTKOWSKI Halina Rasiakówna za rolę Humy w spektaklu Wszystko o mojej matce Michała Borczucha, Agnieszka Kwietniewska jako Bruscon w Komediancie Agnieszki Olsten, Maja Ostaszewska jako Odette we Francuzach Krzysztofa Warlikowskiego.

 

CIEŚLAK Maja Ostaszewska we Francuzach Krzysztofa Warlikowskiego.

 

DREWNIAK Maja Ostaszewska, Agata Buzek, Magdalena Cielecka we Francuzach Krzysztofa Warlikowskiego; Barbara Wysocka i Paulina Holtz, Lilla Weneda reż. Michał Zadara; Dominika Biernat, Halina Rasiakówna, Iwona Budner, Monika Niemczyk, Ewelina Żak za role w spektaklu Wszystko o mojej matce, reż. Michał Borczuch.

 

KOPCIŃSKI Maja Ostaszewska (Odetta) w Francuzach w Nowym T. w Warszawie; Dorota Kolak (Marta) w Kto się boi Virginii Woolf? Edwarda Albeego w reż. Grzegorza Wiśniewskiego; Magdalena Kumorek (Panienka Święta Kumernis) w Kumernis, czyli o tym, jak Świętej Panience broda rosła w reż. Agaty Dudy-Gracz z T. Muzycznego w Gdyni.

 

KOWALSKA Anna Radwan-Gancarczyk w Płatonowie w reż. Konstantina Bogomołowa, Narodowy Stary Teatr w Krakowie; Małgorzata Gorol w spektaklu Śmierć i dziewczyna w reż. Eweliny Marciniak, T. Polski we Wrocławiu.

 

KYZIOŁ Małgorzata Gorol w Śmierci i dziewczynie, reż. Ewelina Marciniak, T. Polski we Wrocławiu; Dominika Biernat, Monika Niemczyk, Halina Rasiakówna i Ewelina Żak we Wszystko o mojej matce, reż. Michał Borczuch, T. Łaźnia Nowa w Krakowie.

 

MACIEJEWSKI Agnieszka Podsiadlik w Jeziorze Michaiła Durnienkowa w reż. Yany Ross, TR Warszawa; Dorota Kolak jako Marta w Kto się boi Virginii Woolf? Edwarda Albeego w reż. Grzegorza Wiśniewskiego, T. Wybrzeże w Gdańsku; Ewa Wiśniewska jako madame de Montreuil, matka Renée w Madame de Sade Yukio Mishimy w reż. Macieja Prusa, T. Narodowy w Warszawie.

 

MAJCHEREK Maja Ostaszewska (Odetta) we Francuzach w Nowym Teatrze w Warszawie, Anna Radwan (Płatonow) w Płatonowie w Starym Teatrze w Krakowie.

 

MAJCHROWSKI Renia Gosławska w Kumernis (T. Muzyczny w Gdyni), Danuta Stenka w Koncercie życzeń – przedstawienie wprawdzie z poprzedniego sezonu, ale obejrzałem z opóźnieniem i nie mogę pominąć.

 

MROZEK Adam Nawojczyk jako generałowa Anna Wojnicew w Płatonowie Antona Czechowa, reż. Konstantin Bogomołow, Narodowy Stary Teatr w Krakowie.

 

PIEKUTOWA Obie kobiety Dymitra: Magda Skiba jako Xenia Borisowna i Małgorzata Patryn jako Marina Mniszkówna w Carze Samozwańcu Adolfa Nowaczyńskiego, T. im. H. Modrzejewskiej w Legnicy.

 

PUZYNA-CHOJKA Iwona Budner, Monika Niemczyk, Halina Rasiakówna i Ewelina Żak za poruszające kreacje Aktorek (bezsilnych wobec prób ożywienia obrazu matki uwięzionego w cudzej pamięci) w spektaklu Wszystko o mojej matce w reż. Michała Borczucha w teatrze Łaźnia Nowa.

 

SIERADZKI Sara Celler-Jezierska (Zapolska Superstar, T. im. Szaniawskiego, Wałbrzych); Agnieszka Kwietniewska (Komediant, T. im. Jaracza, Łódź); Maja Ostaszewska (Francuzi, Nowy Teatr, Warszawa).

 

SKRZYDELSKI Magdalena Kumorek jako Panienka Święta Kumernis w Kumernis, czyli o tym, jak Świętej Panience broda rosła w reż. Agaty Dudy-Gracz z T. Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni; Anna Radwan-Gancarczyk jako Płatonow w Płatonowie w reż. Konstantina Bogomołowa ze Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.

 

WAKAR Maja Ostaszewska we Francuzach, Nowy Teatr w Warszawie; Dorota Kolak (Martha) w Kto się boi Virginii Woolf, T. Wybrzeże w Gdańsku; Krystyna Janda (Callas) w Maria Callas. Master Class, Och-Teatr w Warszawie.

 

ZALEWSKA Maja Ostaszewska jako Odetta de Grécy, Magdalena Cielecka jako Oriana de Guermantes, Francuzi w reż. Krzysztofa Warlikowskiego, Nowy Teatr w Warszawie; Małgorzata Kożuchowska jako Żona, Ich czworo Gabrieli Zapolskiej w reż. Marcina Wrony, Teatr TV; Dorota Kolak jako Marta, Kto się boi Virginii Woolf Edwarda Albeego w reż. Grzegorza Wiśniewskiego, T. Wybrzeże w Gdańsku.

 


Najlepsza rola męska

 

CENTKOWSKI Zygmunt Malanowicz jako Alfred Dreyfus oraz Narrator w spektaklu Francuzi, Juliusz Chrząstowski za rolę dr Stockmanna w spektaklu Wróg Ludu w reż. Jana Klaty.

 

CIEŚLAK Juliusz Chrząstowski we Wrogu ludu. Również ze względu na odwagę. Ze znakomitym umiarem gra Mirosław Baka w Kto się boi Virginii Woolf Grzegorza Wiśniewskiego.

 

DREWNIAK Mateusz Rusin (Ks. Piotr), Marcin Przybylski (Guślarz, Szatan) w Dziadach Nekrosiuša, Robert Mania (Leontes) w Zimowej Opowieści z Jeleniej Góry, Mariusz Bonaszewski (Szatan w Kordianie, Swann we Francuzach), Albert Pyśk jako Dymitr w Carze Samozwańcu.

 

KOPCIŃSKI Mirosław Baka (George) w Kto się boi Virginii Woolf Grzegorza Wiśniewskiego, Mariusz Bonaszewski (Charles Swann) we Francuzach reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr i jako Jacek Soplica, Pan Tadeusz, reż. Piotr Cieplak, Grzegorz Małecki jako Gustaw-Konrad oraz Marcin Przybylski jako Guślarz w Dziadach w T. Narodowym, Andrzej Seweryn jako Krapp w Ostatniej taśmie w T. Polskim w Warszawie.

 

KOWALSKA Paweł Paczesny w Księciu Niezłomnym w reż. Pawła Świątka, T. im. Jaracza w Łodzi.; Grzegorz Małecki w Dziadach w reż. Eimuntasa Nekrošiusa, T. Narodowy.

 

KYZIOŁ Tomasz Tyndyk w Holzwege, reż. Katarzyna Kalwat, TR Warszawa; Justyna Wasilewska i Paweł Smagała w Robercie Roburze, reż. Krzysztof Garbaczewski, TR Warszawa; Tomasz Schuchardt w Beniowskim, królu Madagaskaru, reż. Paweł Świątek, Teatr Imka w Warszawie i śpiewający piosenki Wojciecha Młynarskiego w Róbmy swoje, reż. Wojciech Borkowski, T. Ateneum w Warszawie.

 

MACIEJEWSKI Tomasz Tyndyk jako Tomasz Sikorski w Holzwege Marty Sokołowskiej w reż. Katarzyny Kalwat, TR Warszawa.

 

MAJCHEREK Valentinas Masalskis (Schuster) w Placu Bohaterów w T. Narodowym w Wilnie/ Festiwal Boska Komedia w Krakowie.

 

MAJCHROWSKI Aktorem sezonu jest dla mnie Bogusław Kierc z dwiema niezwykłymi rolami – w Dziadach Pawła Passiniego i w Burzy Anny Augustynowicz; nie sposób też przeoczyć Marcina Przybylskiego (Guślarz) oraz Mateusza Rusina (Ksiądz Piotr), którzy w Dziadach Nekrošiusa wnoszą zaskakująco nową jakość do tradycji scenicznej swych ról.

 

MROZEK Agnieszka Kwietniewska jako komediant Bruscon w Komediancie Thomasa Bernharda, reż. Agnieszka Olsten – Teatr im. Jaracza w Łodzi.

 

PIEKUTOWA Małgorzata Mikołajczak jako Klitander w Dziewicach i mężatkach wg Molière’a w reż. Janusza Wiśniewskiego, T. Ateneum w Warszawie.

 

PUZYNA-CHOJKA Krzysztof Zarzecki za świadome „błądzenie” po zakamarkach pamięci (i konwencjach dramatyczno-teatralnych) w spektaklu Wszystko o mojej matce.

 

SIERADZKI Juliusz Chrząstowski (Wróg ludu, Stary Teatr, Kraków); Jan Peszek (Błogie dni, T. Ateneum, Warszawa i Kto nas odwiedzi, T. Polonia, Warszawa); Andrzej Seweryn (Ostatnia taśma, T. Polski, Warszawa).

 

SKRZYDELSKI Grzegorz Małecki jako Gustaw-Konrad w Dziadach Eimuntasa Nekrosiuša, Andrzej Seweryn w Ostatniej taśmie w spektaklu Krapp i dwie inne jednoaktówki w reż. Antoniego Libery z T. Polskiego w Warszawie.

 

WAKAR Łukasz Lewandowski (Aue) w Punkt Zero: Łaskawe, Grzegorz Małecki (Gustaw-Konrad) w Dziadach oraz (Konstanty) w Kordianie, Mirosław Baka (George) w Kto się boi Virginii Wolf.

 

ZALEWSKA Mariusz Bonaszewski jako Charles Swann, Francuzi, reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr i jako Jacek Soplica, Pan Tadeusz, reż. Piotr Cieplak, TN; Valentinas Masalskis jako Schuster, Plac Bohaterów, reż. Krystian Lupa; Grzegorz Małecki jako Gustaw-Konrad, Dziady, reż. Eimuntas Nekrošius i jako Wielki Książę, Kordian, reż. Jan Englert, TN; Marcin Hycnar, bohater Kordiana; Artur Żmijewski jako Mąż, Ich czworo Gabrieli Zapolskiej, reż. Marcin Wrona, Teatr TV; Mirosław Baka jako George, Kto się boi Virginii Woolf, reż. Grzegorz Wiśniewski, T. Wybrzeże w Gdańsku.

 


Najlepsza rola epizodyczna

 

CENTKOWSKI Eliza Borowska jako poetka Drużbacka – Księgi Jakubowe, Teatr Powszechny w Warszawie, Ryszard Kluge jako Gomułka w spektaklu MARZEC '68. DOBRZE ŻYJCIE - TO NAJLEPSZA ZEMSTA.

 

CIEŚLAK Jeśli tak można uznać – Agata Buzek we Francuzach Krzysztofa Warlikowskiego.

 

DREWNIAK Klara Bielawka – Hela w Każdy dostanie to, w co wierzy reż. Wiktor Rubin, Agata Góral w kilku wcieleniach w Punkcie Zero. Łaskawych, Sławomir Grzymkowski Thomas w Punkcie Zero. Łaskawych, Arkadiusz Janiczek Senator w Dziadach.

 

KOPCIŃSKI Agata Buzek (Panna Mania) w Ich czworo Gabrieli Zapolskiej, reż. Marcin Wrona, Teatr TV, Grzegorz Kwiecień (Kapral) w Dziadach w T. Narodowym.

 

KOWALSKA Janka Woźnicka i Sylwia Boroń jako pokojówki w Onych w reż. Oskara Sadowskiego, T. Polski we Wrocławiu.

 

KYZIOŁ Julia Leszkiewicz – 11-latka, która wyśmienicie sobie poradziła z olbrzymimi partiami Ustępu w Dziadach, reż. Michał Zadara, pamięciowo, aktorsko, ruchowo; nie odbiegała poziomem wykonania od profesjonalistów, a zespół wrocławskiego Polskiego to przecież aktorska ekstraklasa, aktorzy spektaklu Każdy dostanie to, w co wierzy, reż. Wiktor Rubin, T. Powszechny w Warszawie, w nagraniach wideo.

 

MACIEJEWSKI Jolanta Fraszyńska w Zwariowanej terapii Christophera Duranga w reż. Marcina Sławińskiego w T. Komedia – kreacja Fraszyńskiej jest dowodem na to, że wybitne role aktorskie powstają również w teatrze stricte rozrywkowym, warto je zauważać.

 

MAJCHEREK Krzysztof Globisz w Podopiecznych w Starym Teatrze w Krakowie.

 

MAJCHROWSKI Magdalena Warzecha w Dziadach Nekrošiusa, Jakub Giel w kolejnych epizodach 12-godzinnych Dziadów Zadary.

 

MROZEK -------

 

PIEKUTOWA Dorota Nowakowska jako Marcyna w Dziewicach i mężatkach wg Molière’a w reż. Janusza Wiśniewskiego, T. Ateneum w Warszawie; Marcin Przybylski jako Guślarz i Diabeł w Dziadach Adama Mickiewicza w reż. Eimuntasa Nekrošiusa, T. Narodowy w Warszawie.

 

PUZYNA-CHOJKA Wobec teatru traktowanego coraz częściej jako wypowiedź zbiorowa, ufundowanego na założonej równoważności wszystkich jej podmiotów, ta kategoria wydaje mi się nieaktualna. Jeśli jednak uznać jej zasadność, wskazałabym Mariusza Galilejczyka w roli Osipa w spektaklu dyplomowym PWST w Krakowie Jednak Płatonow w reż. Pawła Miśkiewicza - za trzymanie „charakteru” postaci (rodzaju wewnętrznej agresji, napięcia zwiastującego bunt) pomimo pozostawania przez większość spektaklu w tle.

 

SIERADZKI Bogusław Siwko w roli jaka, parzystokopytnego tragarza ciężarów na wysokogórskich wyprawach, którego po dojściu do obozu zarzyna się i zjada: Każdemu Everest Radosława Paczochy, T. im. Norwida, Jelenia Góra.

 

SKRZYDELSKI To raczej role nie epizodyczne, ale drugoplanowe, choć w przypadku Guślarza Marcina Przybylskiego w Dziadach Eimuntasa Nekrošiusa można nawet mówić, że to rola równorzędna do głównej Grzegorza Małeckiego. Poza tym: Arkadiusz Janiczek jako Senator, Mateusz Rusin jako Ksiądz Piotr w Dziadach Nekrošiusa; Piotr Kaźmierczak jako Volker w Scenach myśliwskich z Dolnej Bawarii w reż. Grażyny Kani z T. Polskiego w Poznaniu; Magdalena Cielecka jako Oriana de Guermantes we Francuzach w reż. Krzysztofa Warlikowskiego z Nowego Teatru w Warszawie; Beata Ścibakówna jako Hrabina de Saint-Fond w Madame de Sade w reż. Macieja Prusa z T. Narodowego, Andrzej Wichrowski jako Sergiusz Piotrowicz Żeleznow w Wassie Żeleznowej w reż. Leny Frankiewicz z Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi.

 

WAKAR Eliza Borowska (Una) w Punkt Zero. Łaskawe.

 

ZALEWSKA Marcin Przybylski, Mateusz Rusin, Paweł Paprocki, Magdalena Warzecha, Dziady, reż. Eimuntas Nekrošius, TN; Agata Buzek, Francuzi, reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr i Ich czworo Gabrieli Zapolskiej, reż. Marcin Wrona, Teatr TV; Cezary Studniak, Po „Burzy” Szekspira, reż. Agata Duda-Gracz, T. Muzyczny Capitol we Wrocławiu; Krzysztof Szczepaniak, Cabaret, reż. Ewelina Pietrowiak, T. Dramatyczny w Warszawie.

 


Najlepsza adaptacja teatralna (opracowanie tekstu)

 

CENTKOWSKI Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, Szczepan Orłowski – Francuzi, Nowy Teatr w Warszawie; Łukasz Wojtysko, Śmierć i dziewczyna, T. Polski we Wrocławiu.

 

CIEŚLAK Kordian Jana Englerta. Za mądry sceptycyzm w sprawie polskiej pychy.

 

DREWNIAK Nie może być inaczej: Janusz Opryński za Łaskawe, Rolandas Rastauskas za Dziady, Piotr Gruszczyński za Prousta. Bo to gigantyczne wyzwania adaptatorskie były.

 

KOPCIŃSKI Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, wsp. Szczepan Orłowski – Francuzi, Nowy Teatr w Warszawie.

 

KOWALSKA Ziemia obiecana, adaptacja Michał Kmiecik, reż. Remigiusz Brzyk, T. Nowy w Łodzi.

 

KYZIOŁ Biała siła, czarna pamięć, Piotr Rowicki na podstawie książki Marcina Kąckiego, T. im. Węgierki w Białymstoku.

 

MACIEJEWSKI Holzwege Marty Sokołowskiej w reż. Katarzyny Kalwat, TR Warszawa; Dzieje upadków wg powieści Kuzynka Bietka Honoriusza Balzaca w reż. Małgorzaty Warsickiej, adapt. i dramaturgia – Michał Kurkowski, Małopolski Ogród Sztuki w Krakowie; Rytuał Ingmara Bergmana, adapt. i reż. Iwona Kempa, Teatr im. Słowackiego w Krakowie.

 

MAJCHEREK Janusz Opryński – Punkt zero: Łaskawe wg Littella w T. Provisorium w Lublinie.

 

MAJCHROWSKI Rytuał według Bergmana w reż. Iwony Kempy.

 

MROZEK Krzysztof Garbaczewski, Jakub Żulczyk – Robert Robur według Niesamowitych przygód Roberta Robura Mirosława Nahacza (TR Warszawa).

 

PIEKUTOWA Adam Nalepa, Jakub Roszkowski, Faraon wg Bolesława Prusa, T. Wybrzeże w Gdańsku.

 

PUZYNA-CHOJKA W obliczu swoistej mody na adaptacje prozy i przepisywanie klasyki kandydatów do laurów w tej kategorii jest wielu, choć zarazem nie sposób nie zauważyć, że dramaturdzy pasożytujący na cudzych dziełach coraz częściej sięgają po tytuł autora. Z tych rozmaitych prób wskazuję, nie bez wątpliwości, Fahrenheita 451 Marcina Cecki wg powieści Raya Bradbury’ego w reż. Marcina Libera w T. Wybrzeże w Gdańsku.

 

SIERADZKI Piotr Rowicki Biała siła, czarna pamięć na podstawie książki Marcina Kąckiego, T. im. Węgierki, Białystok; Robert Urbański Car Samozwaniec, czyli polskie na Moskwie gody według Adolfa Nowaczyńskiego, T. im. Modrzejewskiej, Legnica.

 

SKRZYDELSKI Rolandas Rastauskas, Eimuntas Nekrošius: Dziady.

 

WAKAR Janusz Opryński Punkt Zero: Łaskawe, Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński Francuzi.

 

ZALEWSKA Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński, współpr. Szczepan Orłowski, Francuzi wg siedmioksięgu Marcela Prousta, Nowy Teatr w Warszawie; Rolandas Rastkauskas, Dziady Adama Mickiewicza, TN.

 

 

Najlepsza scenografia

 

CENTKOWSKI Katarzyna Borkowska – Śmierć i dziewczyna.

 

CIEŚLAK Katarzyna Borkowska – za Śmierć i dziewczynę. Imponująco pojemny projekt.

 

DREWNIAK Bezdyskusyjnie: Agata Duda-Gracz Kumernis.

 

KOPCIŃSKI Marius Nekrošius – Dziady w Narodowym, Agata Duda-Gracz – Kumernis w T. Muzycznym w Gdyni, El Bruzda – Znak Jonasza, reż. Paweł Passini, neTTheatre, Lublin.

 

KOWALSKA Wesele, scenografia i kostiumy Anna Maria Karczmarska, reż. Radosław Rychcik, T. Śląski w Katowicach.

 

KYZIOŁ Irlandzki pub autorstwa Anny Marii Karczmarskiej w Weselu, reż. Radosław Rychcik, T. im. Wyspiańskiego w Katowicach, styropianowy świat autorstwa Małgorzaty Bulandy w Hymnie narodowym, reż. Przemysław Wojcieszek, T. im. Modrzejewskiej w Legnicy, wirujące białe wiatraczki Matyldy Kotlińskiej, układające się w znak swastyki w spektaklu Biała siła, czarna pamięć, T. im. Węgierki w Białymstoku, scenografia oraz pomysłowy sposób pokazania zaćmienia słońca autorstwa Macieja Chojnackiego w Faraonie, reż. Adam Nalepa, T. Wybrzeże w Gdańsku.

 

MACIEJEWSKI Aleksandra Wasilkowska – Hamlet Williama Szekspira w Narodowym Starym Teatrze, reż. Krzysztof Garbaczewski; Barbara Hanicka, Kto się boi Virginii Woolf? Edwarda Albeego w T. Wybrzeże w Gdańsku, reż. Grzegorz Wiśniewski; Kto wyciągnie kartę wisielca, kto błazna? wg Króla Leara Williama Szekspira w Małopolskim Ogrodzie Sztuki w Krakowie, reż. Paweł Miśkiewicz (z poprzedniego sez.), Larisa Łomakina – Płatonow Antoniego Czechowa w Narodowym Starym Teatrze, reż. Konstantin Bogomołow.

 

MAJCHEREK Katarzyna Borkowska – Śmierć i dziewczyna wg Jelinek w T. Polskim we Wrocławiu.

 

MAJCHROWSKI Marius Nekrošius – Dziady w Narodowym, Agata Duda-Gracz – Kumernis w T. Muzycznym w Gdyni.

 

MROZEK Anna Met – Dybuk (reż. Anna Smolar), T. Polski w Bydgoszczy; Dorota Nawrot – Wszystko o mojej matce (reż. Michał Borczuch), T. Łaźnia Nowa w Krakowie.

 

PIEKUTOWA Małgorzata Bulanda, Car Samozwaniec Adolfa Nowaczyńskiego T. im. H. Modrzejewskiej w Legnicy; Janusz Wiśniewski, Dziewice i mężatki wg Molière’a, T. Ateneum w Warszawie.

 

PUZYNA-CHOJKA Niezmiennie w tej kategorii zwycięża dla mnie Mirek Kaczmarek za performatywny potencjał swoich projektów scenograficznych. Zwłaszcza wyróżniłabym organizację (wielu) przestrzeni w Kreacji Ireneusza Iredyńskiego w reż. Jarosława Tumidajskiego w T. Wybrzeże.

 

SIERADZKI Barbara Hanicka (Krzyczcie Chiny, T. Powszechny, Warszawa, Kamień T. Współczesny, Warszawa, Podopieczni, Stary Teatr, Kraków); Mirek Kaczmarek, (Fahrenheit 451, Teatr Wybrzeże, Gdańsk); Katarzyna Borkowska (Śmierć i dziewczyna, Teatr Polski, Wrocław; Księgi Jakubowe, Teatr Powszechny, Warszawa).

 

SKRZYDELSKI Marius Nekrošius, Dziady; Barbara Hanicka, Kordian w T. Narodowym.

 

WAKAR Barbara Hanicka Juliusz Cezar Williama Szekspira, reż. Barbara Wysocka, T. Powszechny w Warszawie; Kordian, Teatr Narodowy.

 

ZALEWSKA Krystian Lupa, Plac Bohaterów, T. Narodowy w Wilnie; Marius Nekrošius, Dziady, T. Narodowy w Warszawie; Małgorzata Szczęśniak, video Denis Gueguin, Francuzi, Nowy Teatr w Warszawie (kolejność alfabetyczna). Barbara Hanicka, Krzyczcie, Chiny!!!, reż. Paweł Łysak, T. Powszechny w Warszawie i Kordian, TN; Agata Duda-Gracz Kumernis, czyli o tym, jak Świętej Panience broda rosła, T. Muzyczny w Gdyni.

 


Najlepsza choreografia i/lub spektakl taneczny

 

CENTKOWSKI Dominika Knapik, Śmierć i dziewczyna.

 

CIEŚLAK Dominika Knapik – Śmierć i dziewczyna.

 

DREWNIAK Dominika Knapik (Śmierć i dziewczyna z T. Polskiego we Wrocławiu, reż. Ewelina Marciniak).

 

KOPCIŃSKI Dominika Knapik (Śmierć i dziewczyna z T. Polskiego we Wrocławiu, reż. Ewelina Marciniak).

 

KOWALSKA Śmierć i dziewczyna, choreografia Dominika Knapik, reż. Ewelina Marciniak, Teatr Polski we Wrocławiu.

 

KYZIOŁ Krakowiacy i Górale, T. Polski w Poznaniu – Maćko Prusak, Praca zespołowa w Ziemi obiecanej, reż. Remigiusz Brzyk, Teatr Nowy w Łodzi.

 

MACIEJEWSKI Anka Herbut, Piotr Hull, REM, Teatr Wielki–Opera Narodowa w Warszawie, choreografia: Marta Fiedler, Paweł Koncewoj, Zofia Rudnicka, Aleksander Kopański - ruch sceniczny, Dzieje upadków wg powieści Kuzynka Bietka Honoriusza Balzaca w reż. Małgorzaty Warsickiej, Małopolski Ogród Sztuki w Krakowie

 

MAJCHEREK -------

 

MAJCHROWSKI Ruch sceniczny w Dziadach Eimuntasa Nekrošiusa. Tak!

 

MROZEK Spektakl taneczny: Zrób siebie - Marta Ziółek, Komuna Warszawa, Choreografia: Paweł Sakowicz, Schubert (reż. Magda Szpecht), Teatr im. Szaniawskiego w Wałbrzychu.

 

PIEKUTOWA --------

 

PUZYNA-CHOJKA Zrób siebie Marty Ziółek za nowy wymiar hipsterstwa.

 

SIERADZKI -------

 

SKRZYDELSKI Ruch sceniczny w Dziadach Eimuntasa Nekrosiuša, choreografia w Kordianie z Teatru Narodowego autorstwa Tomasza Wygody.

 

WAKAR Arkadiusz Buszko Biała siła, czarna pamięć, reż. Piotr Ratajczak, T. Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku.

 

ZALEWSKA Ruch sceniczny w Dziadach Nekrosiuša; Śmierć i dziewczyna, reż. Ewelina Marciniak, choreogr. Dominika Knapik, T. Polski we Wrocławiu; Hydrokosmos w reż. Konrada Dworakowskiego, Wrocławski Teatr Pantomimy.

 


Najlepsza muzyka

 

CENTKOWSKI Daniel Pigoński za muzykę do spektaklu Bang Bang, Kamil Tuszyński za muzykę do spektaklu Cynkowi chłopcy.

 

CIEŚLAK Mistrz Paweł Szymański w Dziadach w T. Narodowym.

 

DREWNIAK Krzysztof Kaliski – za fonosferę wszystkich znanych mi przedstawień Weroniki Szczawińskiej, Karol Nepelski za muzykę do wszystkich znanych mi spektakli Małgorzaty Warsickiej.

 

KOPCIŃSKI Paweł Szymański – Dziady w Narodowym, Łukasz Wójcik – Kumernis, Paweł Passini, Jacek Hałas - Znak Jonasza neTTheatre.

 

KOWALSKA Wróg ludu, muz. Robert Piernikowski, reż. Jan Klata, Narodowy Stary Teatr w Krakowie.

 

KYZIOŁ Fortepiany w Śmierci i dziewczynie, T. Polski we Wrocławiu, Wiązanka pieśni ludowo-rewolucyjno-religijnych w Tu Wersalu nie będzie, Teatr Polski w Bydgoszczy.

 

MACIEJEWSKI Kuba Suchar, Komediant Thomasa Bernharda, reż. Agnieszka Olsten, Teatr im. Jaracza w Łodzi, Tomasz Sikorski (kompozycje Widok z okna oglądany w roztargnieniu, Hymnos i Samotność dźwięków), Holzwege Marty Sokołowskiej w reż. Katarzyny Kalwat, TR Warszawa.

 

MAJCHEREK Anna Lobedan, Paweł Paprocki, Marcin Przybylski, Mateusz Rusin, Paweł Czepułkowski – Soplicowo – owocilpos. Suplement w T. Narodowym.

 

MAJCHROWSKI Paweł Szymański – Dziady w Narodowym, Łukasz Wójcik – Kumernis.

 

MROZEK Krzysztof Kaliski, Pornografia późnej polskości (reż. Weronika Szczawińska), Galeria Labirynt w Lublinie.

 

PIEKUTOWA Alois Späth, Wyznawca Natalii Korczakowskiej, T. Studio im. S.I. Witkiewicza w Warszawie.

 

PUZYNA-CHOJKA Filip Kaniecki za muzykę (wykonywaną na żywo) w spektaklu Fahrenheit 451 Teatru Wybrzeże, razem z wokalem Jakuba Mroza.

 

SIERADZKI Karol Nepelski Nieskończona historia, Teatr im. Horzycy, Toruń; Krzysztof Kaliski Wojny, których nie przeżyłam, Teatr Polski, Bydgoszcz, Klęski w dziejach miasta, Teatr im. Bogusławskiego, Kalisz.

 

SKRZYDELSKI Paweł Szymański, Dziady Eimuntasa Nekrosiuša.

 

WAKAR Paweł Czepułkowski Suplement. Soplicowo – Owocilpos w wykonaniu Anny Lobedan, Mateusza Rusina, Pawła Paprockiego i Marcina Przybylskiego.

 

ZALEWSKA Paweł Mykietyn, Kartka z albumu i muz. Jana Duszyńskiego, Francuzi, reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr; Tomasz Sikorski, Holzwege Marty Sokołowskiej, reż. Katarzyna Kalwat, TR Warszawa; Paweł Szymański, Dziady, reż. Eimuntas Nekrošius, T. Narodowy (kolejność alfabetyczna); Karol Nepelski, Nieskończona historia Artura Pałygi w reż. Małgorzaty Warsickiej, T. im. Wilama Horzycy w Toruniu.

 


Najlepsze przedstawienie teatru lalkowego

 

CENTKOWSKI Księga dżungli Teatr Banialuka z Bielska-Białej.

 

CIEŚLAK ------

 

DREWNIAK Wakacje Mikołajka reż. Jakub Krofta, Teatr Lalka w Warszawie, Smacznego proszę Wilka Marty Guśniowskiej reż. Marian Pecko Teatr Lalki i Aktora w Opolu, Tesla vs Edison Joanny Gerig reż. Michał Derlatka z Wrocławskiego Teatru Lalek.

 

KOPCIŃSKI Dziady Pawła Passiniego w Opolskim Teatrze Laki i Aktora.

 

KOWALSKA Krzyżacy, reż. Jakub Roszkowski, Teatr Miniatura w Gdańsku; Wesele, reż. Jakub Roszkowski, Teatr im. Andersena w Lublinie.

 

KYZIOŁ -------

 

MACIEJEWSKI -------

 

MAJCHEREK --------

 

MAJCHROWSKI Ściślej – najlepsze przedstawienie w teatrze lalkowym: Dziady Pawła Passiniego w Opolskim Teatrze Laki i Aktora.

 

PIEKUTOWA -------

 

PUZYNA-CHOJKA Kibicuję Michałowi Derlatce za jego poszukiwania nowych form lalkowych i zabawę konwencjami teatru plastycznego, ostatnio w Przygodach Koziołka Matołka w Teatrze Wybrzeże.

 

SIERADZKI Lustrzana chmura Roberta Jarosza w jego reżyserii, Teatr Animacji, Poznań.

 

SKRZYDELSKI Nie śledzę na tyle dokładnie, by wskazać.

 

WAKAR Zbyt sporadycznie oglądam.

 

ZALEWSKA Molier w reż. Neville’a Trantera, Teatr Animacji w Poznaniu; Księga dżungli Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel w reż. Ewy Piotrowskiej, Teatr Banialuka w Bielsku-Białej; Ojczyzna Krystyny Miłobędzkiej w reż. Justyny Sobczyk, Teatr Polski w Poznaniu; Lustrzana chmura Roberta Jarosza w reż. autora, ze scen. Pavla Hubički, Teatr Animacji w Poznaniu.

 


Najlepsze przedstawienie teatru muzycznego

 

CENTKOWSKI ---------

 

CIEŚLAK Tristan i Izolda Mariusza Trelińskiego.

 

DREWNIAK O ile rozumiem zamysł redakcji, chodzi o spektakle, w których ważną rolę gra żywioł muzyczny, a nie o repertuarowe produkcje kilku scen „okołomusicalowych”. Teatr Muzyczny w Gdyni: Kumernis, reż. Duda-Gracz, Teatr im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie: Portofino reż. Łukasz Czuj, T. Śląski w Katowicach: Wesele reż. Radek Rychcik.

 

KOPCIŃSKI Kumernis, reż. Agata Duda-Gracz, T. Muzyczny w Gdyni, Znak Jonasza Artura Pałygi w reż. Pawła Passiniego.

 

KOWALSKA Kumernis, reż. Agata Duda-Gracz, T. Muzyczny w Gdyni.

 

KYZIOŁ --------

 

MACIEJEWSKI Cabaret - libretto Joe Masteroff, muzyka John Kander, piosenki Fred Ebb, reżyseria Ewelina Pietrowiak, T. Dramatyczny w Warszawie.

 

MAJCHEREK ---------

 

MAJCHROWSKI Ściślej – najlepsze przedstawienie w teatrze muzycznym: Kumernis Agaty Dudy-Gracz w T. Muzycznym w Gdyni.

 

MROZEK Żołnierz królowej Madagaskaru, reż. Cezary Tomaszewski, Teatr im. Bogusławskiego w Kaliszu.

 

PIEKUTOWA ----------

 

PUZYNA-CHOJKA Kumernis, czyli o tym, jak Świętej Panience broda rosła Agaty Dudy-Gracz w T. Muzycznym w Gdyni za fascynującą wizję plastyczną, konsekwentne ignorowanie podziałów gatunkowych i łamanie stereotypów aktorskich.

 

SIERADZKI Budorigum czyli amerykańscy naukowcy o polskim Wrocławiu, 37. Przegląd Piosenki Aktorskiej, Wrocław.

 

SKRZYDELSKI Nie śledzę na tyle dokładnie, by wskazać.

 

WAKAR Kumernis, T. Muzyczny w Gdyni.

 

ZALEWSKA Nie śledzę systematycznie, ale polecam spektakle: Czarna maska Krzysztofa Pendereckiego, reż. Marek Weiss, scen. Hanna Szymczak, Opera Bałtycka i Bałtycki Teatr Tańca; Kumernis, czyli o tym, jak Świętej Panience broda rosła, reż. Agata Duda-Gracz, muz. Łukasz Wójcik, T. Muzyczny w Gdyni; Znak Jonasza Artura Pałygi, reż. Paweł Passini, muz. Jacek Hałas, w wyk. NetTheater z Lublina, chóru Centrum Myśli Jana Pawła II i muzyków.

 


Najlepsze przedstawienie telewizyjne i/lub radiowe

 

CENTKOWSKI Spektakl teatru telewizji Ich czworo Gabrieli Zapolskiej w reż. Marcina Wrony.

 

CIEŚLAK Komety Leszka Dawida.

 

DREWNIAK Wiadomości 19.30 TVP 1 Wykonanie: Krzysztof Ziemiec, reż. Magdalena Paczuska, idea: Jacek Kurski.

 

KOPCIŃSKI Telewizyjne - Ich czworo Gabrieli Zapolskiej w reż. Marcina Wrony. Radiowe - Wampir Wojciecha Tomczyka w reż. Igora Gorzkowskiego oraz Feinweinblein Weroniki Murek w reż. Pawła Łysaka.

 

KOWALSKA ------

 

KYZIOŁ Klasyka klasyki: zrekonstruowana cyfrowo Umarła klasa Tadeusza Kantora i Andrzeja Wajdy.

 

MAJCHEREK --------

 

MAJCHROWSKI ---------

 

MROZEK Żyd Artura Pałygi w reż. Anety Groszyńskiej – w cyklu „Teatroteka” koprodukowanym przez WFDiF. Trochę szkoda, że powstałe w jego ramach nowe spektakle Teatru Telewizji prezentowane są głównie podczas projekcji w Instytucie Teatralnym i na festiwalach, a nie na antenie TVP.

 

PIEKUTOWA --------

 

PUZYNA-CHOJKA Ich czworo Gabrieli Zapolskiej w reż. Marcina Wrony, w kategorii spektaklu radiowego zaś Von Bingen Sandry Szwarc w reż. Waldemara Modestowicza.

 

SIERADZKI ----------

 

SKRZYDELSKI Ich czworo w reż. Marcina Wrony w Teatrze Telewizji.

 

WAKAR Telewizyjne – Ich czworo Gabrieli Zapolskiej, reż. Marcin Wrona. Radiowe – Wampir Wojciecha Tomczyka, reż. Igor Gorzkowski, Śmierć w Wenecji Tomasza Manna, reż. Tomasz Man.

 

ZALEWSKA Ich czworo Gabrieli Zapolskiej w reż. Marcina Wrony, Teatr TV; Von Bingen. Historia prawdziwa Sandry Szwarc w reż. Waldemara Modestowicza i Wampir Wojciecha Tomczyka w reż. Igora Gorzkowskiego, słuchowiska radiowe.

 


Najlepsze przedstawienie offowe

 

CENTKOWSKI ----------

 

CIEŚLAK Matki Pawła Passiniego w Teatrze Żydowskim.

 

DREWNIAK Off większy niż off – Provisorum za Punkt zero: Łaskawe. Największy progres: Teatr Zielona Mrówa z Lublina z Bursy Szkół Artystycznych prowadzony przez Roberta Kaczorowskiego. Za konsekwentnie układany repertuar Gałczyński, Waligórski, Kern i pracę nad muzyczno-tekstową absurdalizacją młodzieży. Powrót do wysokiej dyspozycji: Teatr Wierszalin Historyja o chwalebnym zmartwychwstaniu pańskim reż. Piotr Tomaszuk. Szlachetna osobność: Teatr Przedmieście z Rzeszowa za spektakl wg Józefa i jego braci Tomasza Manna… pod tytułem, którego niestety nie mogę zapamiętać

 

KOPCIŃSKI Znak Jonasza Artura Pałygi w reż. Pawła Passiniego, z muz. Jacka Hałasa, w wyk. NetTheater z Lublina, chóru Centrum Myśli Jana Pawła II i muzyków.

 

KOWALSKA --------

 

KYZIOŁ Czy Pożar w Burdelu to off czy mainstream?

 

MACIEJEWSKI Nie lubię pana Panie Fellini Marka Koterskiego, monodram Małgorzaty Bogdańskiej, reż. Marek Koterski, Teatr w Walizce, Warszawa.

 

MAJCHEREK -------

 

MAJCHROWSKI Performans sexyMF podczas Festiwalu Ciało/Umysł – tylko dla dorosłych, a dla dorastających (i dorosłych) dzieci – Ony w lubelskim Teatrze Czytelni Dramatu.

 

MROZEK Weronika Szczawińska, Pornografia późnej polskości, Galeria Labirynt w Lublinie.

 

PIEKUTOWA -----

 

PUZYNA-CHOJKA Ucieczka-Flucht w reż. Jensa-Erwina Siemssena – dokumentalny spektakl poświęcony wojennym transferom, grany w starych wagonach kolejowych na dworcach Polski i Niemiec (koprodukcja teatru Das Letzte Kleinod i Teatru Gdynia Główna).

 

SIERADZKI Po co psuć i tak już złą atmosferę Krzysztofa Szekalskiego, Fundacja Teatr Boto, Warszawa.

 

SKRZYDELSKI Triatlon w reż.: Adam Nalepa/ Anna Wieczur-Bluszcz/ Igor Gorzkowski w T. Ochoty w Warszawie. Warto także zauważyć Dziady w reż. Lecha Raczaka z Fundacji Orbis Tertius w Poznaniu.

 

WAKAR Matki – projekt Pawła Passiniego w T. Żydowskim w Warszawie, choć nie wiem, czy słowo off jest tu najbardziej adekwatne, performance Mirosławy Żak, w jaki zamieniła czytanie Dziennika Roku Węża Piotra Siemiona podczas Malta Festiwal w Poznaniu.

 

ZALEWSKA Obcy z Mons w reż. Macieja Masztalskiego, Ad Spectatores we Wrocławiu; Wot takaja żizń w reż. Pawła Szkotaka, Biuro Podróży w Poznaniu; Wera V Ewy Kaczmarek w reż. Wojciecha Wińskiego, Stowarzyszenie Artystyczne Usta Usta w Poznaniu.

 


Najciekawszy debiut

 

CENTKOWSKI Dominika Knapik reżyseria spektaklu Bang Bang, studenci WTT PWST za spektakl dyplomowy Carson City w reż. Wojtka Farugi.

 

CIEŚLAK Anna Karasińska Ewelina płacze.

 

DREWNIAK Wiktor Loga Skarczewski jako reżyser Ożenku w PWST Kraków i Kowboja Parówki w Łaźni Nowej, Joanna Rozkosz jako Generałowa w Jednak Płatonow Pawła Miśkiewicza w PWST Kraków.

 

KOPCIŃSKI Maria Dębska (Maria Stuart) w Marii Stuart Fryderyka Schillera w reż. Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Studyjnym w Łodzi.

 

KOWALSKA Reżyserski debiut Anny Retoruk – Dziady po Białoszewskim w Teatrze Lalki i Aktora „Kubuś” w Kielcach.

 

KYZIOŁ Ojczyzna w reż. Justyny Sobczyk w Teatrze Polskim w Poznaniu, reżyserski debiut w repertuarowym teatrze współtwórczyni Teatru 21.

 

MACIEJEWSKI Anna Karasińska – autorka i reżyserka spektaklu Ewelina płacze w TR Warszawa, Maria Dębska jako Maria Stuart i Maja Pankiewicz jako królowa Elżbieta w spektaklu dyplomowym WA PWSTViT w Łodzi Maria Stuart Fryderyka Schillera w reż. Grzegorza Wiśniewskiego, Teatr Studyjny w Łodzi.

 

MAJCHEREK Anna Maria Jopek w Czas kobiety w T. Starym w Lublinie.

 

MAJCHROWSKI Właściwie nie debiut (profesjonalny), tylko zjawisko: jedenastoletnia Julia Leszkiewicz – Dziadów części III Ustęp w reżyserii Michała Zadary.

 

MROZEK Hanna Maciąg – w zasadzie debiut aktorski w Dybuku Anny Smolar – Teatr Polski w Bydgoszczy, Maciej Buchwald – debiut aktorski w Nieznośnie długich objęciach Iwana Wyrypajewa – Teatr Powszechny w Warszawie (koprodukcja krakowskiego Festiwalu Boska Komedia).

 

PIEKUTOWA -----

 

PUZYNA-CHOJKA Ewelina płacze Anny Karasińskiej w TR Warszawa. Warto przy okazji zauważyć istny wysyp młodych, ciekawych reżyserek (Małgorzata Warsicka, Magda Szpecht, Katarzyna Kalwat, Katarzyna Szyngiera, Elżbieta Depta). W kategorii odkryć aktorskich wskazałabym Adriana Budakowa w roli Solonego i Mateusza Mosiewicza w roli Tuzenbacha w arcyciekawej interpretacji Trzech sióstr Czechowa w reż. Magdaleny Miklasz w Teatrze im. Siemaszkowej w Rzeszowie.

 

SIERADZKI Magdalena Drab Dzielni chłopcy, debiut w druku ciekawej aktorki i autorki; Beniamin L. Bukowski Niesamowici bracia Limbourg, debiut w druku; Jakub Skrzywanek Cynkowi chłopcy w Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu, debiut reżyserski.

 

SKRZYDELSKI Barbara Wypych od 2016 r. w zespole warszawskiego Teatru Współczesnego.

 

WAKAR Aktorski – Barbara Wypych – role w Kamieniu i Bucharest Calling w Teatrze Współczesnym w Warszawie, reżyserski – Anna Karasińska – Ewelina płacze w TR Warszawa.

 

ZALEWSKA Jacek Kozłowski, autor i reż. II odsłony Depresji (Szymborska, Rymkiewicz, Bielicka w świetnym wyk. Rafała Kosowskiego, Włodzimierza Dyły i Mirosławy Żak), T. im. Szaniawskiego w Wałbrzychu; Anna Karasińska, reżyserka Ewelina płacze, TR Warszawa (rozmowa z „Schaefferami” Mikołaja Grabowskiego?). Aktorzy: Maciej Buchwald, Nieznośnie długie objęcia, reż. Iwan Wyrypajew, T. Powszechny, Warszawa; Hanna Maciąg, Dybuk, reż. Anna Smolar, T. Polski w Bydgoszczy; Barbara Wypych, Kamień, reż. Grzegorz Wiśniewski i Bucharest Calling, reż. Jarosław Tumidajski, T. Współczesny, Warszawa; Karolina Bacia, Fantazy Słowackiego, reż. Michał Zadara, T. Powszechny, Warszawa; Magdalena Jaworska Komety Krzysztofa Bizio, reż. Leszek Dawid, Teatr TV.

 


Najlepsza książka o teatrze

 

CENTKOWSKI Heiner Goebbels, Przeciw Gesamtkunstwek, korporacja ha!art.

 

CIEŚLAK Bogusławski Zbigniewa Raszewskiego wznowiony przez Teatr Narodowy.

 

DREWNIAK Beata Guczalska Trela: z sympatii do bohatera i autorki.

 

KOPCIŃSKI Monografia dziejów Teatru Narodowego w autorskich częściach, znanych i zupełnie nowych, starannie wydana przez TN. Antoni Libera, Janusz Pyda OP: Jesteście na ziemi, na to rady nie ma! Dialogi o teatrze Samuela Becketta.

 

KOWALSKA Wojciech Klimczyk Wirus mobilizacji. Taniec a kształtowanie się nowoczesności (1455-1795); Mateusz Chaberski Doświadczenie (syn)estetyczne.

 

KYZIOŁ Seria monografii o Teatrze Narodowym, wydana na 250-lecie instytucji; Jerzy Zelnik, Szczerze nie tylko o sobie, Wydawnictwo M – dzieło wielopoziomowe...

 

MACIEJEWSKI Ikony, pseudoherosi i zwykli śmiertelnicy. Antologia najnowszego dramatu polskiego, Wyd. Agencja Dramatu i Teatru ADiT, Warszawa 2015, red. Elżbieta Manthey, Kamila Paprocka, Piotr Grzymisławski; Konstanty Puzyna. Teksty najważniejsze, autorka oprac.: Małgorzata Szpakowska, Wydawca: Agora SA.

 

MAJCHEREK Adam Kilian. Fascynacje pod red. Aleksandry Rembowskiej. Wyd. Teatr Lalka w Warszawie.

 

MAJCHROWSKI Signum temporis: Encyklopedia Teatru Polskiego, www.encyklopediateatru.pl/

 

MROZEK Akademia Ruchu. Teatr, pod red. Tomasza Platy, Fundacja Bęc! Zmiana 2015. Konstanty Puzyna, Czasem coś żywego, pod red. Małgorzaty Szpakowskiej i Tadeusza Nyczka, Wydawnictwo Agora 2015.

 

PIEKUTOWA Halina Waszkiel, Trudne lata. Teatr warszawski 1815–1868, seria Dzieje Teatru Narodowego, Warszawa 2015 Teatr Narodowy.

 

PUZYNA-CHOJKA Transfer. Teksty dla teatru - antologia pod red. Joanny Krakowskiej, wydana przez Krytykę Polityczną.

 

SIERADZKI ------------

 

SKRZYDELSKI Jesteście na Ziemi, na to rady nie ma! Dialogi o teatrze Samuela Becketta Antoniego Libery i o. Janusza Pydy.

 

WAKAR Niedoskładanka Janusza Majcherka, Nawozy sztuczne dla artystów i sprzątaczek Tadeusza Nyczka – rozpisane na dwa pióra przypomnienie, czym była kiedyś i czym być może jeszcze być może krytyka teatru.

 

ZALEWSKA Seria TN dotycząca historii tej sceny; Jan Michalik: Tadeusz Pawlikowski. Legenda, człowiek, teatr, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2015; Antoni Libera, Janusz Pyda OP: Jesteście na ziemi, na to rady nie ma! Dialogi o teatrze Samuela Becketta, Dominikańskie Studium Filozofii i Teologii, 2015.

 

 

Rozczarowanie sezonu

 

CENTKOWSKI Dziady Eimuntasa Nekrosiuša w Teatrze Narodowym.

 

CIEŚLAK Dożywocie Filipa Bajona w T. Polskim w Warszawie. Coś nieprawdopodobnego. A jednak niestety możliwe.

 

DREWNIAK The rise and fall of Konrad Szczebiot.

 

KOPCIŃSKI W tym sezonie najbardziej rozczarowali mnie aktorzy T. Polskiego we Wrocławiu, którzy nie chcieli symulować scen pornograficznych, przez co dyrektor teatru musiał zatrudnić za ciężką kasę profesjonalistów z Czech. Wstyd.

 

KOWALSKA Zejście z politycznej linii frontu Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego. Mam ogólny postulat, żeby duet zwiększył wydajność..

 

KYZIOŁ Spektakle reżyserów zagranicznych na polskich scenach – od ładnego, ale pustego Jeziora Yany Ross z TR Warszawa, przez Płatonowa Konstantina Bogomołowa ze Starego Teatru w Krakowie, ściśniętego na małej scenie, pozbawionego rozmachu inscenizacyjnego i myślowego, charakterystycznych dla rosyjskich produkcji reżysera, „przesymbolizowane” i „przemetaforyzowane”, a przez to hermetyczne Dziady Eimuntasa Nekrošiusa w T. Narodowym, po pretekstowe Tu Wersalu nie będzie Rabiha Mroué w Bydgoszczy.

 

MACIEJEWSKI Zdecydowanie Francuzi na podstawie W poszukiwaniu straconego czasu Marcela Prousta, reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr w Warszawie – przygnębiający popis megalomanii.

 

MAJCHEREK ----------

 

MAJCHROWSKI Wiele hałasu o nic, czyli porno-aktorzy w przedstawieniu Śmierć i dziewczyna w reż. Eweliny Marciniak.

 

MROZEK W chwili gdy piszę te słowa, wciąż prawnie zakazane jest granie spektaklu-koncertu Weroniki Szczawińskiej inspirowanego cyklem Jeżycjada Małgorzaty Musierowicz; „środek zapobiegawczy” zastosowany przez sąd obowiązuje już od ponad roku. W dodatku sąd postanowił o utajnieniu przebiegu procesu, co jest środkiem spotykanym raczej w sprawach o gwałt niż o naruszenie dóbr osobistych czy praw autorskich.

 

PIEKUTOWA Inscenizacja Salome Richarda Straussa w Operze Narodowej w Warszawie.

 

PUZYNA-CHOJKA Niestety, powtórzę werdykt wielu krytyków z poprzedniego sezonu – największy niedosyt sprawiały mi kolejne premiery T. Powszechnego w Warszawie, zwłaszcza spektakl Każdy dostanie to, w co wierzy Wiktora Rubina i Jolanty Janiczak, objawiający wszystkie ograniczenia (pozornej) emancypacji widza w nowym teatrze. Rozczarowanie jest tym większe, że zarówno idea programowa dyrektorów Pawła Łysaka i Pawła Sztarbowskiego, wysiłek włożony w „odczarowywanie” miejsca (świetna akcja Stół powszechny, festiwal Miasto szczęśliwe), a przede wszystkim zestaw współpracujących artystów powinny zaowocować w końcu sukcesami.

 

SIERADZKI Infantylizacja myślenia, czyli cielęce odkrywanie, że w teatrze występują aktorzy, którzy mają prywatne imiona i nazwiska, a na styku roli i prywatności umieją się fajnie (niekiedy) powygłupiać. Ewelina płacze w TR Warszawa, Książka telefoniczna w Starym Teatrze i jeszcze parę dziecinad.

 

SKRZYDELSKI Thun-Janowski w Biurze Kultury m. st. Warszawy.

 

WAKAR Wobec skali oczekiwań: Jezioro Michaiła Durnienkowa, reż. Yana Ross, TR Warszawa.

 

ZALEWSKA Niepełny wymiar obchodów 250-lecia polskiego teatru. Podczas obu uroczystych premier Kordiana w Teatrze Narodowym, choć do ukłonów wyszedł cały zespół, na widowni brakowało wielu ludzi teatru, nade wszystko dyrektorów innych scen. Medialnie najważniejsze wydarzenie roku utonęło w powodzi doniesień o aktorach porno, zatrudnionych przez T. Polski we Wrocławiu.

 


Skandal sezonu

 

CENTKOWSKI Piotr Gliński na tropie hard porno oraz Warszawa - Europejska Stolica antyKultury (teatralnej). Najpierw awantura wokół T. Studio, a później eksmisja T. Żydowskiego.

 

CIEŚLAK Wszystko wokół Śmierci i dziewczyny i Studia w Warszawie. Już nic nas nie zaskoczy.

 

DREWNIAK Korowody konkursowe w T. Polskim we Wrocławiu, zamieszki w T. Studio w Warszawie, wicepremier Gliński za całokształt, próba wyniesienia sympatycznego skądinąd i utalentowanego autora, Wojciecha Tomczyka do rangi szóstego wieszcza narodowego.

 

KOPCIŃSKI Teatr Romana, straszna kaszana... czyli rozróba w Teatrze Studio.

 

KOWALSKA -------

 

KYZIOŁ Cenzuralne zapędy MKiDN wobec Śmierci i dziewczyny w T. Polskim we Wrocławiu; sytuacja T. Polskiego we Wrocławiu; sytuacja T. Żydowskiego w Warszawie.

 

MACIEJEWSKI Kwestie o wielkim znaczeniu, jak wciąż bardzo napięta sytuacja w Teatrze Studio czy wizja bezdomności Teatru Żydowskiego, wobec brutalnej politycznej codzienności tracą na znaczeniu, nie są należycie wyjaśniane. Społeczeństwo jest podzielone, dzieli się również teatr. Tak wisielczych nastrojów nie pamiętam od dawna. W teatrze i poza nim.

 

MAJCHEREK Nieustanne problemy z konkursami na dyrektorów teatrów. Konkursy albo są odwoływane, albo ich zwycięzcy są nie zatwierdzani, albo z niejasnych powodów procedury ciągną się miesiącami. Z końcem sezonu nie wiadomo więc, co będzie z dyrekcjami T. im. Węgierki w Białymstoku, Ateneum w Warszawie czy Polskiego we Wrocławiu. Osobnym skandalem jest to, co się stało w Teatrze Studio w Warszawie.

 

MAJCHROWSKI Trzy nominacje (kolejność przypadkowa): wycofanie przedstawienia Karola Tymińskiego This is musical z programu Festiwalu Ciało/Umysł; wojna w warszawskim T. Studio; kulisy sprzedaży działki, na której stoi T. Żydowski.

 

MROZEK Kompromitacja konkursów na stanowiska dyrektorów – przede wszystkim w przypadku T. Polskiego we Wrocławiu, ale też T. Nowego w Łodzi i T. im. Węgierki w Białymstoku. Upartyjnienie, skrajny brak odpowiedzialności organizatorów za instytucje, wszystko to składa się na lawinowy spadek zaufania środowiska do procedury konkursowej.
Indolentna polityka teatralna władz m.st. Warszawy: niedopilnowanie sytuacji lokalowej T. Żydowskiego i niezabezpieczenie jego dalszego losu; nieporadność przeplatana z cynizmem w przypadku T. Studio; oby jeszcze kiedyś podniósł się po trwającym prawie cały sezon konflikcie.

 

PIEKUTOWA Żadnych skandali. „Coś nudno jakoś” (Gombrowicz, Operetka).

 

PUZYNA-CHOJKA Chyba nie będę oryginalna – skandalem jest próba ideologizacji życia teatralnego (widoczna choćby w zawirowaniach wokół dyrekcji Jana Klaty i Krzysztofa Mieszkowskiego czy rozdzielaniu ministerialnych pieniędzy), pospołu z coraz bardziej demonstracyjnym jego zawłaszczaniem przez lokalnych polityków ustawiających się w roli samodzierżawców (vide wątpliwe procedury wyłaniania dyrektorów T. Nowego w Łodzi i T. Dramatycznego w Białymstoku).

 

SIERADZKI Politycy. Minister Kultury, który na początku urzędowania rzuca się zdejmować spektakl – po lekturze wywiadu z reżyserką, bez sprawdzenia i bez podstawy prawnej. Radni PiSu, których miłe umysły umieją wyprodukować w kwestii teatru jeden jedyny komunikat: obraziło mnie, wywalić dyrektora! Marszałek województwa bezwstydnie lobbujący na rzecz jednego z trojga uczestników konkursu na szefa sceny, i to tego, którego kandydatura jest jawnym nieporozumieniem. Prezydent stolicy, która małodusznie tchórzy przed domagającymi się rozmowy artystami rolowanymi przez magistrackich urzędasów. Znikąd ratunku.

 

SKRZYDELSKI Wszystkie polityczno-propagandowe działania T. Polskiego we Wrocławiu, od do znudzenia powtarzanej promocji żenujących na każdym poziomie wszystkich części Dziadów, do pomysłu z prowokowaniem „aktorami porno” w Śmierci i dziewczynie i potem wmawianiem wszystkim, że przeciwnicy porno na scenie chcą powrotu cenzury. W istocie chodziło i nadal chodzi o promowanie się Krzysztofa Mieszkowskiego w polityce kosztem Teatru Polskiego. Straciła na tym też sporo reżyserka Śmierci i dziewczyny Ewelina Marciniak. Szkoda, że w dniach jubileuszu 250-lecia polskiego teatru rozmawialiśmy o znaczeniu porno na scenie.

 

WAKAR Sprawa Śmierci i dziewczyny w T. Polskim we Wrocławiu – od rozdmuchania domniemanego seksu przez miejskich urzędników, czemu nie zaprzeczył Teatr, a tylko anonsami na stronie internetowej podgrzewał emocje, do próby cenzorskiej reakcji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz demonstracji przed premierą.
Niepewna albo przynajmniej nieznana opinii publicznej przyszłość T. Polskiego we Wrocławiu, T. Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku, T. Ateneum w Warszawie oraz T. Nowego w Łodzi w związku z brakiem rozstrzygnięć w konkursach na stanowiska dyrektorów lub – jak w przypadku T. Nowego – kierownika artystycznego, a także T. Żydowskiego w Warszawie, który nie wie, czy i gdzie będzie grał swoje przedstawienia.

 

ZALEWSKA Opieka miejskich urzędników nad warszawskimi teatrami, nade wszystko zniszczenie Teatru Studio, w kształcie budowanym przez Agnieszkę Glińską. Najpierw projekt Plac Defilad stał się ważniejszy niż teatr, paraliżując jego działalność, potem nie reagowano na trwające pół roku protesty zespołu, walczącego o przywrócenie Glińskiej, wspieranego przez środowisko, ZZAP i ZASP, ale ostentacyjnie lekceważonego przez miejskich włodarzy. Hanna Gronkiewicz-Waltz nie znalazła czasu na spotkanie z artystami. Roman Osadnik wcielił się w rolę, którą w poprzedniej epoce odegrał Jan Paweł Gawlik, a Jarosław Jóźwiak, zastępca Prezydent Warszawy, w rolę ministra Żygulskiego.

 

 

 

Komentarze
W najnowszym numerze
„Teatr. Krytycy” tom 2

„Teatr. Krytycy” tom 1

http://polskidramat.pl/http://www.instytut-teatralny.pl/projekty/konkurs-fotografii-teatralnejhttps://tcn.at.edu.pl/spektakl/zywot-jozefa/http://teatrszwalnia.pl/fwp_portfolio/festiwale-teatru-szwalnia/centrumsztukitanca.euwww.fnt-rzeszow.pl


Nasz serwis korzysta z plików cookies zgodnie z polityką prywatności i plików cookies [dowiedz się więcej]. Zablokowanie zapisywania plików cookies na urządzeniu końcowym lub ich usunięcie możliwe jest po właściwym skonfigurowaniu ustawień przeglądarki internetowej. Zablokowanie możliwości zapisywania plików cookies może spowodować utrudnienia lub brak działania niektórych funkcji serwisu. Niedokonanie zmian ustawień przeglądarki internetowej na ustawienia blokujące zapisywanie plików cookies jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na ich zapisywanie.

Zamknij